In 2005, na de goed ontvangen tweede release ‘Alle Over The Road’, van Mars Arizona begon het in de VS een beetje te lopen voor dit duo uit San Francisco. In 2005, na de goed ontvangen tweede release ‘Alle Over The Road’, begon het in de VS een beetje te lopen voor dit duo uit San Francisco. Het tweetal doorkruiste daarvoor zowat het hele land om de op country – en folk leest geschoeide rockliedjes aan de man te brengen. Tijdens die trip wordt natuurlijk in Nashville opgetreden, waar het paar vriendschappen sloot en fans aan zich wist te binden. Een vertrouwenwekkende entourage dus om voor een belangrijk deel van de opname van opvolger ‘Hello Cruel World’ naar Nashville terug te keren. De rest werd vastgelegd in Californië. Het duo is zangeres Nicole Storto en zanger/ meervoudig instrumentalist (gitaar, piano, harmonium, bas) Paul Michael Knowles die beiden (afzonderlijk en gezamenlijk) zeven van de elf nummers componeerden. Muzikale referenties van hun muzikale stijl zijn in het bijzonder te vinden bij The Walkabouts en The Cowboy Junkies, zonder dat er sprake is van regelrechte na-aperij. De nogal donkere inslag van de (eigen) nummers handelen over het persoonlijke (gebroken harten), zoals in de geweldige ballade ‘Good To Be Lucky’ of over het politieke (hypocrisie) in het gejaagd klinkende ‘Circus’, waarop pedalsteel legende Al Perkins fantastisch meespeelt. Mandolinespeler David Grisman is de andere icoon die ook voor een aantal, van de vaak meeslepende nummers, werd gestrikt. Verder werd er nog een rij aan gastmuzikanten ingezet op bas en drums, viool, etc. Het album kent vier covers, waarvan er twee, ‘Time Fades Away’ van Neil Young en ‘In The Pines’, een uit de negentiende eeuw stammend prachtig folk liedje (ooit door nota bene Nirvana op hun ‘Unplugged In New York cd, verpletterend vertolkt onder de titel ‘Where Did You Sleep Last Night’) nog prima aanvullingen zijn op het eigen werk. Dat kan niet worden gezegd van de andere twee ‘ By The Light Of The Magical Moon’ van Marc Bolan (glamrock detoneert) en ‘Blue Kentucky Girl’, bekend van Loretta Lyn (te traditionele countrybehandeling; vanwege Nashville?). Zij vormen spijtig genoeg de dissonanten van de plaat. Er blijft niettemin meer dan genoeg over voor een positieve kwalificatie, al was de duiding ‘onontkoombare aanschaf’ onder handbereik. Een beetje wreed is dat wel.
(Huub Thomassen)