David “Honeyboy” Edwards is gelukkig nog altijd actief. Vorig jaar kon men hem in Nederland nog aan het werk zien tijdens de Rhythm and Blues Night in Oosterpoort , te Groningen. Deze 92 jarige muzikant is echt een van de laatst overgebleven Mississippi-Delta countryblues-artiesten. In de jaren twintig en dertig ontmoette hij legendarische bluespersoonlijkheden als Robert Johnson, Charlie Patton, Tommy Johnson en Rice “Sonny Boy” Williamson. Het was vooral Big Joe Williams, die Honeyboy de kneepjes van het bluesvlak leerde. Het duurde tot 1942 voordat Alan Lomax de eerste opnamen maakte met Honeyboy Edwards voor the Library of Congress. Daarna bleef het lange tijd stil (op enige opnamen in 1953 voor Chess na) totdat Michael Frank (harmonica-speler) hem onder zijn hoede nam. Zij toeren inmiddels al jaren samen. Op Frank’s blueslabel Earwig Records verscheen in 1979 Honeyboy’s eerste album. “Roamin’ and Ramblin’” is nu Edwards’ vierde schijfje voor Earwig Records.

De meeste opnamen zijn vorig jaar gemaakt met als thema de gitaar/mondharmonica duetten die centraal stonden in Honeyboy’s eerste helft van zijn loopbaan. Producer Michael Frank nodigde een aantal gevestigde namen uit de ‘smoelschuifwereld’ uit zoals Sugar Blue, Bobby Rush, Billy Branch en Johnny “Yard Dog” Jones. Het resultaat is verrassend goed. Honeyboy heeft nooit zo’n geweldige stem gehad, maar hij klinkt ondanks zijn leeftijd nog redelijk vitaal. Een aantal muzikanten van de groep Devil in a Woodpile fungeren als ritme-sectie. Meest opvallende nummers uit deze sessie zijn “Crawling Kingsnake” en de titeltrack. “The Army Blues” is een ontroerend lowdown-bluesje uit de Alan Lomax-sessie van 1942. Honeyboy heeft ook geruime tijd gespeeld met een van de beste smoelschuivers uit de blueswereld namelijk Big Walter Horton. Bluesfotograaf Bert Lek kent hem zeker, want tijdens een van de Bluesestafettes in Vredenburg werd hij door Horton fanatiek achterna gezeten, omdat Bert (ongevraagd?) een foto van hem had genomen. “Smoky Mountains” en “Jump Out” zijn studio-opnames uit 1975 die Honeyboy met zijn maatje Big Walter heeft opgenomen. Al met al een ontroerend, puur blues-album met 19 tracks, zoals die tegenwoordig nog weinig worden gemaakt. (Paul Jonker)