Ricardo Amurrio, alias Bravo Johnson is een met Spaanse wortels gezegende inwoner van L.A. die naast filmmaker ook songschrijver, multi-instrumentalist (gitaar, piano, Wurlitzer) en zanger is. Met zijn band, die bestaat uit Hendrik Roever (gitaar, dobro, banjo) en Oscar Duke (bas) Iñaki Garcia (drums) maakte hij het schitterende derde album Come Taste The Sun. De twaalf nummers klinken schaamteloos retro, maar zitten zo geraffineerd en eigengereid in elkaar dat ik ze meteen liefdevol aan de borst drukte. De muziek is een smakelijke smeltkroes van opgezogen invloeden van bluesrock, southernrock, countryrock en een vleugje latin vanaf de middenjaren zestig tot beginjaren zeventig. En of je nou wilt of niet, aan het noemen van de nodige referenties valt niet te ontkomen. The Band, The Allman Brothers Band, The Grateful Dead, Santana, Lynyrd Skynyrd, The Doors, waarbij de psychedelische countryrock van The Buffalo Springfield en de eerste soloplaat van Neil Young het verst reiken vanwege de mystieke, bijna meditatieve sfeer en omdat Johnson’s stemgeluid op vele momenten sterke gelijkenis vertoont met die van een nog jonge Young.

Prachtige, bij elkaar geharkte flarden muziek uit een ver verleden, door Bravo Johnson fraai verwerkt in sterke en authentiek klinkende songs.

Wie Come Taste The Sun weet te waarderen, maak ik graag attent op de in 2008 uitgekomen dubbellaar The Crooked And The Straight die, bij gebrek aan respons, nu in een ingedikt exemplaar van veertien songs, terecht een herkansing wordt geboden. (Huub Thomassen)