Op zijn vijfde album Sometimes The Truth brengt Neal Black met zijn band The Healers een besmettelijke melange van blanke krachtblues, broeierige Tex-Mex, countrysoul, rock en boogie. Vlijmscherp (slide)gitaarwerk gaat vergezeld met fraai gelegde accenten door de inzet van additionele instrumenten als piano, accordeon, Hammond B-orgel en harmonica. Voorts wordt de diversiteit geholpen door de uitstekende gastbijdragen van ondermeer zwaargewicht Popa Chubby als (solo)gitarist/zanger en Nico Wayne Toussaint door zijn fantastisch rollende harmonicaspel. Belangrijkste smaakmaker is niettemin Black’s mogelijk door drank en andere genotmiddelen aangetaste stem, waarmee hij de weinige plussen en de vele minnen van zijn turbulente leven, in zowel stoere als sensitieve teksten, grommend en krakend, hortend en stotend, aan de luisteraar overbrengt. The blues and nothing but the blues is de alleszeggende lijfspreuk van Neal Walden, die zijn achternaam misschien wel daarom veranderde in het passender klinkende ‘Black’. (Huub Thomassen)