Middle Brother wordt gevormd door de frontmannen van drie Amerikaanse bandjes: John. McCauley van Deer Tick, Taylor Goldsmith van Dawes en Matthew Vasquez van (het mij onbekende) Delta Spirit. Een jaar na oprichting komen ze met het titelloze debuutalbum dat twaalf songs bevat. Ik was benieuwd of het een echt groepsalbum was geworden of een collectie songs, die meer de stijl van hun bands representeren. Ik neig naar het laatste, afgaande op de inbreng van John McCauley die de spontane, rauwe alt.country/indierock van Deer Tick weerspiegelt en die van Taylor Goldsmith met zijn bedachtzamere en beschaafdere semi-akoestische countrypop van Dawes. De drie liedjes van Matthew Vasquez zijn het meest divers: van aan de jaren vijftig gelieerde rock & roll tot aan de countrypop/rock. De ene keer klinkt hij als The Jayhawks in Blue Eyes, de andere keer als een extatisch zingende John Lennon (Mother) in het indringende Theater, en zijn furieus bezongen wanhoop in het liefdesliedje Someday. Het titelnummer is van de hand van McCauley en Goldsmith, het enige dat samen tot stand kwam. Een goed, grappig Beatles-achtig liedje dat kwalitatief zeker niet uitsteekt boven het niveau van beider individuele liedjes, zoals de hartroerende opener Daydreaming en het soulvolle Mom and Dad van McCaughy en de verstilde emotie in de akoestische ballades in Thanks For Nothing en Million Dollar van Goldsmith, waarop deze ‘supergroep’ met superieure harmonievocalen à la C.S.N&Y je oren tot gloeiends toe strelen.

Middle Brother laat op hun eerste cd een reeks goede tot sublieme liedjes horen, die de weg naar mijn cd speler geregeld zal blijven vinden, waarbij ik zeker niet uitsluit dat na frequentere draaibeurten er toch meer samenhang in blijkt te zitten, dan dat ik nu meen te ervaren. (Huub Thomassen)