Toen The Willard Grant Conspiracy’s frontman Robert Fisher, ineens in het voorjaar van 2006 weer op het idee kwam een georkestreerd album te maken schoot bij hem meteen de naam van de Schotse componist en muzikant Malcolm Lindsay binnen. Een aantal jaren geleden toen Fisher, Regard The End (2003) op de planken liet zetten was daar al sprake van, kan ik mij nog herinneren. Malcolm, die inmiddels een veel bejubeld klassiek componist is, en Fisher, die als liedjesschrijver en zanger al jaren een stevige stempel druk op het beste wat op “country noir” gebied te verkrijgen is, hebben een zeer opmerkelijke plaat gemaakt. De klassieke kamermuziek die ik nu aantref op Pilgrim Road bepalen overduidelijk de liedjes de klankkleuren. De donkere, soms zelfs spirituele, toonzetting daarvan vraagt van de luisteraar vooraf een sfeer te bepalen. Ik bedoel daarmee, in een rijdende auto beluisteren, op de drukken Nederlandse snelwegen, kan je wel vergeten. Op die manier krijg je dus niet mee waar het werkelijk allemaal om draait. Fisher legt tekstueel verband tussen reizen, ontdekken, herinneren en het zelfbewuste. Het zijn volgens mij allemaal kleine minuscule persoonlijke vraagstukken die Fisher de laatste jaren bezighouden. Daarbij gaat hij thema’s als verlies en religie niet uit de weg. De ervaring leert dan dat je er meestal wel vanuit kunt gaan dat hij dit oprecht en eerlijk over de bühne brengt. Over ieder muzikaal detail lijkt nagedacht. De droefgeestige arrangementen, die voornamelijk worden gebracht met viool, cello, stompet, trombone en piano, worden detaillistisch en passievol bespeeld. De kwaliteit daarvan klinkt bij vlagen ongekend mooi. Ook Fisher’s unieke stem is in topvorm. Het speelplezier en de professionaliteit druipen van deze plaat af. Pretentieuze maar tegelijkertijd ook weinig ruimte gevende songs vind ik The Great Deceiver, The Pugilist, Vespers en Jerusalem Bells. Het lage tempo van die nummer maakten mijn luistertrips er in ieder geval niet eenvoudiger op. Kortom deze gastheer nodig u uit op de thee. Echt een plaat voor een huiskamer vol geïnterneerde die bereid zijn door de duisternis heen te kijken. (Jan Janssen)