M. Lucas is Mark Lucas, geboren en getogen in Kentucky en dank zij twee muzikale oma’s in zijn jeugd ondergedompeld in zowel Appalachian ballades (oma 1) als ragtime muziek (oma 2). Hij besloot piano te gaan spelen als reactie op zijn vader’s platen van Ray Charles en ging over op de gitaar na het horen van Bob Dylan’s ‘John Wesley Harding’. Ook soul kwam in zijn leven via de singles van Stax die hij verzamelde. Hij speelde country en folk in het akoestische duo Lucas & Graham en daarna tien jaar lang in de rootsgroep Billyblues. Uiteindelijk besloot hij in 2008 op de solotoer te gaan en dat resulteerde uiteindelijk in zijn solo-debuut ‘Dust’. Negen van de tien songs zijn van Mark zelf, op één nummer is de tekst van Theodore O’Hara, geschreven rond 1850 ter ere van de gevallenen (uit Kentucky) in de Mexicaans-Amerikaanse oorlog. Het tiende nummer is een traditional, ‘Lost John’. Op ‘Dust’ staat muziek die een mengelmoes is van folk, blues en (old) country. Mark speelt akostische gitaar, maar zorgt ook voor zinderende partijen op zijn B3 en op zijn telecaster en hij speelt ook bas en percussie. Er wordt heerlijk meegedaan op fiddle (vijf nummers), dobro (twee nummers), pedal steel (één nummer) en incidenteel horen we een piano, een staande bas en een harmonica. Lucas’ stem doet het meest denken aan die van Lyle Lovett, dus een lekkere volle, iets zuigende stem.

Al met al laat ‘Dust’ bij mij een heel prettige indruk achter. De sfeer op de CD is zeer goed, de liedjes zijn bovenmodaal, Mark’s stem is uitstekend geschikt voor dit werk. Voeg daarbij een aardige variatie in stijlen en je hebt dus een verrassende, volwassen Americanaschijf. (Fred Schmale)