Denk je alles al te kennen en gehoord te hebben, valt zo ineens de tweede CD Blissfully Unaware van de uit Denemarken afkomstige singer-songwriter Tobias Stenkjaer in onze brievenbus. Meteen maar even uitzoeken wie deze nog zeer jong ogende knaap is. Een verbazingwekkend verhaal hier komt ie. Stenkjaer blijkt al vanaf zijn zesde levensjaar de aandacht getrokken te hebben van het winkelende promenade publiek in Kopenhagen. Daar aan de Deense oostkust, op het eiland Seeland om precies te zijn, werd hij op zijn dertiende gespot door een meiske die op dat moment bij de major platenstal EMI werkte. Het duurde ook niet lang of Stenkjaer maakte in 2001 zijn CD debuut. Ondanks de halleluja kritieken en wervelende live optredens die volgden op grote Scandinavische festivals, trok Stenkjaer zich, een jaar later, voor een groot deel helemaal terug uit de muziekwereld. Het contract met EMI werd door Stenkjaer in de hoek gesmeten zodat hij zich helemaal kon concentreren op zijn studie. Stenkjaer kijkt terug en zegt daar nu over “There was too much effort going on into promoting me as a teen idol, but not as a singer-songwriter and musician, so, after careful consideration I chose not to renegotiate my deal with EMI”. Kijk, en dan heb je lef. Als ik het dan ga hebben over zijn nieuwe CD Blissfully Unaware heeft hij liefst dat ik schrijf dat Blissfully Unaware zijn debuutalbum is. Die wens kom ik dan ook graag tegemoet. Zonder hem meteen naar het hoogste plateau te willen hijsen ploffen bij mij, bij het beluisteren van zijn prachtig in balans zijnde stem, toch meteen de namen van zijn Noorse collega’s Thomas Dybdahl en Rune Simonsen (Washington) binnen. Dit blond gekuifde talent heeft tien briljante tracks op zijn debuutalbum gezet, die zo te horen allen, in tekstuele zin, hun pijn kennen. Luister maar eens naar de magische diepgang in Let The Clouds (Blow By) en het donkere humeurige Carry My Cross. Stenkjaer schrikt er ook niet voor terug om vakbekwame en gezond met poprock gedoseerde radioliedjes te maken. Hij overdrijft dat op Blissfully Unaware niet. In My L.A. en Yellow Rose schiet hij echter, wat mij betreft, twee keer in de roos. De mooi gekozen muzikale outfit, met Karl Ross op gitaar, Kasper Foss op drums, Jens Simonsen op bas, Klaus Caprani, Pedal Steel (Stop What You're Doing) en prachtig backing vocal werk van Elsebeth Meldgaard, klinkt excellent in zijn soort. Letterlijk en figuurlijk zalig en onbewust genieten dus! Scandinavische Alt.Country roots poprock is booming, dat mag duidelijk zijn. Reken er maar op dat met Tobias Stenkjaer in de gelederen de effecten daarvan, zeerzeker nu, zullen doordreunen in de rest van de EU. (Jan Janssen)