Het aantal albums dat wordt uitgebracht in het alternatieve countrygenre is gigantisch, waardoor relatief veel albums een ondergronds bestaan moeten leiden. In de meeste gevallen zal dat door kwaliteitsgebrek ook terecht zijn, maar dat neemt niet weg dat daartussen altijd wel parels huizen die een dergelijke anonieme status niet verdienen. Soms en dan nog per toeval, weten ze daaraan te ontsnappen, zoals dat hopelijk – dankzij de ‘Luisterclub Druten’ – voor Rivanna Junction van singer-songwriter Tim Barry het geval zal zijn. Deze hardcore troubadour uit Richmond, Virginia, verloochent zijn muzikale herkomst als oud – aanvoerder van het punkbandje ‘Avail’ op diens solodebuut uit 2006, bepaald niet. In zijn teksten lijkt Barry een vuurspuwende berg, die geen rem heeft op de niet aflatende stroom van privé - en maatschappijfrustraties, welke hem boos en machteloos hebben gemaakt. Maar onder die getergde laag gaat een gevoelige en vertwijfelde ziel schuil die snakt naar rust, eenvoud en genegenheid. De zeer gedreven, staccatozingende manier waarop hij zijn zielenpijn openhartig en niet gespeend van humor naar buiten perst, komt recht uit zijn hart en gaat tot op het bot. De meesten van de tien compromisloze, eigenhandig geschreven liedjes hebben de intensiteit van de energieke punkrock en de muzikaliteit van de sensitieve singer-songwriter. Behalve de kernsectie van bas, drums en gitaren, zorgen orgel, piano, Dobro, harmonica, steelgitaar en de viool van zijn zus Caitlin, voor een grote diversiteit van de liedjes. De up tempo nummers zijn prettige oorwassingen, maar op zijn allerbest is Barry in de ballades Zoals in het enkel door piano begeleide ‘Cardinal In Bed’, waarin zijn ex-geliefde als een ‘beautiful lie’ wordt afgeschilderd of het huiveringwekkende ‘Steel Road’, (serviessmijtende ouders) met Barry alleen op akoestische gitaar, zijn slechts een paar van de vele hoogtepunten. De absolute climax echter is de smartelijk gezongen, tranentrekkende afsluiter ‘Wait At Milano’. Rivanna Junction is een emotionele uitlaatklep. Furieus én fragiel ineen en niet onbelangrijk, niet zonder ironie. (Huub Thomassen)