Vrij snel na de fenomenale eersteling van Jack Marks (gedateerd 2009), een Canadese singer-songwriter uit Toronto is er de opvolger ‘Lost wages’, tevens de naam van Jack’s zevenkoppige band. Maar liefst 59 minuten en 59 seconden lang schitteren Marks en zijn makkers in een veertiental prachtige songs. Behalve de band ‘Lost Wages’ is ook de band (?) ‘Hired guns’ actief.   De man heeft zo’n heerlijke gruizige stem  en schrijft werkelijk schitterende verhalende liedjes. De productie is wederom in handen van David Baxter (Toronto. David speelt gitaar, mandoline en lap steel en draagt vocalen bij), Frank Nevada horen we op piano, Sean Dignan op drums, Benny Rough op harmonica, Arif Mirabdolbaghi is de bassist en Robbie Marks (broertje?) speelt gitaar. En Jack zelf speelt gitaar en banjo. Er is hulp van wat vocalisten, met name de vrouwenstemmen zijn goed gekozen (Angie Hilts, Danielle Bourgeois???), waardoor we een duidelijke verwantschap met de beroemde landgenoot Leonard Cohen bespeuren (luister naar ‘Best time for dancing’). De CD begint overigens Dylanesk. In de eerste twee nummers lijkt het alsof de Dylan van eind jaren 60 (‘Bringing it all back home’) is gereïncarneerd. Maar er zijn ook verwijzingen naar Jimmie Rodgers, zoals in ‘’Down on ronces’ en ‘Old people town’. En Jack voegt ook nog scheutjes pop, rock, rhythm ’n blues en soul toe. Zoals gezegd zijn de teksten de moeite waard, Jack schrijft over personen en gebeurtenissen. Een must voor de liefhebbers van de ‘echte singer-songwriter’, want Jack kan er wat van.

Mijn enthousiasme over Jack Marks na het beluisteren van zijn debuut uit 2009, ‘Two of everything’, wordt door deze ‘Lost wages’ alleen nog maar groter. Jack handhaaft niet alleen zijn hoge niveau, hij doet er nog een lekker schepje bovenop. Een magistraal mooie CD is dit ‘Lost wages’, met daarop een prachtige variatie aan muziekstijlen en leuke verwijzingen naar grote collega’s als Cohen, Dylan en Rodgers. Maar Marks doet absoluut niet onder voor zijn grote voorbeelden. Hij is toe aan een grote doorbraak naar het Walhalla der singer-songwriters. (Fred Schmale)