Juni 2008

The Jones Street Boys, Overcome (Independent)

Het kan haast niet anders, wie het debuutalbum Overcome van de The Jones Street Boys voor het eerst opzet zal meteen denken aan de uit Springfied, Missouri afkomstige en inmiddels legendarisch Alt Country formatie The Ozark Mountain Daredevils. Zangtechnieken en harmony vocal partijen, ondersteund door traditionele Hillbillie bluegrass en country rock muziek vallen als twee druppels water in één plas water. Verrassender is het echter te constateren dat The Jones Street Boys uit de hardcore, high energy Brooklyn Bluegrass scene afkomstig zijn. Uit deze hoek komen o.a. ook mensen als Eric Ambel & The Roscoe Trio en Amy Speace. Dit soort jongtalent kom je ondermeer ook tegen tijdens Uncle Bob’s Sheriff Sessions in The Baggot Inn, in de wijk Greenwich Village in New York. Mocht je ooit van plan zijn een avondje op niveau door te zakken dan “is this the place to be”, kan ik u vertellen. Voor The Jones Street Boys begon het allemaal in 2001 toen de heren Danny Erker en Jonathan Hull elkaar in New York tegen het lijf liepen. Ze besloten zich samen aan te sluiten bij The Cobble Hillbillies. Toen dit collectief uit elkaar viel besloten Erker en Hull het er niet bij te laten zitten. Met Jonathan Benedict (toetsen), Walt Wells (up-right bas en gitaar) en Robbie Jones (Cajon en Afro-Peruvian drums) stond de debuut CD al redelijk snel in steigers. Het resultaat mag er nu absoluut zijn. Zoals gezegd, verwacht geen nieuwe muzikale opwellingen van dit nog zeer jong ogende ensemble, waar overigens Jones al heeft plaatsgemaakt voor drummer Sam Rockwell. Daarvoor in plaats krijgt u frisse lekker in het gehoorliggende liedjes die op de een of andere manier niet meer zo snel uit je hoofd verdwijnen. De opener River Wide is daar een goed voorbeeld van. Walls Of Time, de titeltrack Overome en Hello Lonesome hebben een prachtig hoog knapperig kampvuur gehalte. De muzikale kruisbestuiving van dit stel jonge energieke kerels had al, zoals de titel al doet vermoeden, overwonnen zonder ook maar één keer echt te scoren. (Jan Janssen)

06-15
Next
Up
Previous