Afgelopen april besprak ik het de DVD Into The Wild en de daaraan gekoppelde CD van Eddie Vedder. Het waargebeurde verhaal, dat Jon Krakauer schreef over avonturier Christopher McCandless vertoond erg veel overeenkomsten met dat van Justin Vernon. Want wat doe als probleem na probleem zich opstapelen, je band uit elkaar valt en ook nog eens je vriendin er met een ander van door gaat? Ja, ja de wet van Murphy bestaat echt, denk je dan. Vernon nam afstand en sloot zich op in de jachthut van zijn vader ergens in het noordwesten van Wisconsin. Hij pakte zijn vishengel, hakte wat hout om te eten en het warm te houden, begon wat teksten op te schrijven en knutselde daar wat eigen muziek omheen. De opgenomen demo’s liet hij horen aan gitarist en zanger Ivan Howard, van de indie rock formatie The Rosebuds. Howard stimuleerde Vernon om onder de naam Bon Iver, volgens ingewijdenkringen verbasterde schrijfwijze van de Franse woorden bon hiver dat goede winter zou betekenen, een paar honders CD’s te laten persen en die de titel For Emma, Forever Ago mee te geven. Via ondermeer het zeer populaire MySpace muziekplatform bereikte Vernon de wereld. De muziek die Bon Iver maakt is moeilijk te vatten. Je zou het alternatieve Americana met een flinke plens experimentele Alt. Country folk rock kunnen noemen, maar volgens mij hebben we daar nog geen eenduidige naam voor bedacht, toch? De referentie naar Eddie Vedder had ik u al geven. Echter een minder voor de hand liggende naam is die van Texaan Doug Burr. Zijn tweede album On Promenade heb ik vorig jaar al bij u onder de aandacht proberen te brengen. Bon Iver filmische muziek op For Emma, Forever Ago bevat niet één onzuivere noot. Vernon dwaalt op je neer en je voelt de pijn die hij van zich af probeert te zingen. Hier en daar ontaard dit in een twee tonen lager gezongen harmonieus lofgezang. De voelbare emotie betast je eigen zelfbewustheid, waardoor je weer gaat beseffen waarom je eigenlijk zoveel van muziek houdt. Into The Wild dus maar dan met een veel positievere afloop. Werkelijk prachtige vijfsterren plaat die, naar ik mag aannemen, hoog zal eindigen in de jaarlijsten van 2008. (Jan Janssen)