Insides Out is voor Nederland de eerste solo ontmoeting met Jordan Zevon, juist ja, de zoon van dus. Je zult het maar zijn, zullen we maar zeggen. Maar goed hij staat er niet alleen voor Jacob Dylan en de zonen van Steve Earle en Steve Young, respectievelijk Justin en Jubal Lee deden vorig jaar al Nederland perplex staan. Toch even een waarschuwing vooraf voor mensen die blindelings varen op naam. Wie een “listens like” Warren Zeven album verwacht, komt echt bekaaid af. De vanuit California opererende singer-songwriter maakt vernuftige erg toegankelijke mainstream poprock songs, die in Nederland moeiteloos hun weg zouden moeten kunnen vinden op de speellijsten van onze nationale radiostations. Nadat Zevon zijn ongetitelde EP in Amerika een aantal jaren geleden op de markt bracht ziet het er nu naar uit dat hij precies weet hoe hij wil klinken. Volgens mij weet hij ook dondersgoed dat hij zich op glad ijs begeeft met deze keuze. Als ik mij namelijk niet vergis en goed geluisterd heb vertoond Insides Out raakvlakken in het muzikale segment waar ook mensen als o.a. John Mayer, Daniel Powder en heel recent ook Shane Alexander zich begeven. Met andere woorden, geen hand maar een land vol, dus. Op Insides Out lijkt het er even op dat Zevon opent met Anouk’s liedje Girl. Gelukkig krijgt The Joke’s On Me snel een andere wending zodat het toch weer allemaal meevalt. Met het daaropvolgende This Girl maakt Zevon duidelijk dat hij ook over de grenzen heeft gekeken voordat hij zijn ideeën wereldkundig ging maken. De mengelmoes van Britpop en West Coast pop klinkt aanstekelijk en Jordan Zevon’s stem spreek mij in ieder geval erg aan. Een weloverwogen CD debuut van een man die, net als bovengenoemde deelgenoten, niet uit is op in de schoot geworpen en goedkoop succes over de rug van Pa naam. (Jan Janssen)