Frontman Dre van deze Canadese groep bezit een wat grove aangezette stem die mij voortdurend herinnert aan Barry McGuire van de hit ‘Eve of Destruction’ uit de zestiger jaren. En dat is even wennen, maar gaandeweg irriteert dat nauwelijks meer omdat dan vooral het prachtige spel van zijn Kitchen Party de aandacht en bewondering opeist.

Opvallend is de herwaardering van de accordeon de afgelopen maanden op tal van uitgebrachte cd’s (Dan Baker!), ook dit album bezit mooie bijdragen van deze ‘piano voor de arbeider’. Daarnaast dus ook prima bespelers van piano, gitaren, mandoline, dobro en pedal steel. Prima muzikanten, een verademing vergeleken met wat Matthijs van Nieuwkerk (‘een geweldig nummer’) doorgaans als zijn ‘één-minuutje-nieuwe-ontdekking’ presenteert  in zijn De Wereld Draait Door.

Dit album laveert zo nu en dan door het idioom van The Pogues met hier en daar een vleugje Tom Waits. Zeer goed verteerbaar! (Benny Mulder)