David Seagull is een singer-songwriter die opereert vanuit Iowa in de USA. Hij schrijft liedjes en treedt ermee op gedurende meer dan 25 jaar. Met ‘Rough edges’ is hij pas aan zijn tweede CD toe, na ‘David Seagull’ uit 1997/1998. Als zijn voornaamste invloeden noemt hij Dylan, Neil Young, Joni Mitchell, Jackson Browne, Leonard Cohen, maar ook Stones, Led Zeppelin en bluesgrootheden als John Lee Hooker, Muddy Waters, Robert Johnson, Chuck Berry en Jimmy Reed. Vreemd genoeg noemt hij hierbij J.J. Cale niet en aan diens muziek doet de muziek op ‘Rough edges’ vaak denken. Met name de stem, donker, somber en zonder veel variatie, ergens tussen Leonard Cohen, J.J. Cale en Blaze Foley in. Hoewel,een aantal nummers en met name het nummer ‘Mary’ doet wel heel sterk aan Cohen denken, mede door de begeleiding in dat nummer van alleen David’s gitaar (prachtig subtiel nummer overigens, klinkt als een klassiek nummer). David’s teksten zijn basic, geen poespas, ze handelen over vrouwen (‘Loraine’, ‘Mary’), liefde, gebeurtenissen. Maar alles met een sombere bril bekeken, getuige bijvoorbeeld de tekst in ‘Troubled times’: ‘Troubled times, troubled times, try to love and you just go blind. Trouble in your heart, trouble in your soul, trouble’. De begeleiding is gedoseerd, we horen vooral David en zijn gitaar, af en toe een elektrische gitaar, een fiddle. Geen idee wie er meespelen, het zou zomaar David alleen kunnen zijn. Wat ik wel heb gezien is dat de CD is opgenomen in 2008 en pas in 2010 werd uitgebracht.

‘Rough edges’ is een aardige CD van een echte sombermans, somberheid hoort bij singer-songwriters en onze David Seagull is zeker één van de somberste. (Fred Schmale)