Binnen de enorme flow van singer-songwriters, in het alt country genre, steekt er zo af en toe één s’en kop boven het maaiveld uit. De naam die daar deze keer bij hoort is die van Drew Nelson. In 2001 debuteerde hij al met de EP “Recovering Angels” en vier jaar geleden bliezen we al de loftrompet over zijn debuutalbum “Immigrant Son”.

Over “Dusty Road To Beulah” kunnen we dan ook kort zijn. Het is een briljante plaat geworden. De uit Michigan afkomstig singer-songwriter zweeft met zijn oorspronkelijke muziek ergens tussen The Boss (The River dagen), Jeffrey Foucault, Richard Shindell en Nels Andrew, what’s in the name… Nu moet ik uitkijken met wat ik opschrijf. Muziek pionieren, die dit soort artiesten ontdekken, plegen vaak erg kritisch te oordelen. Nee, deze man is echt alleen maar gegroeid en wat men er ook over zal schrijven ga zelf luisteren.

De dames Rachael Davis, Natalia Zukerman, Claudia Schmidt en Trina Hamiln ondersteunen Nelson subliem subtiel in vocale zin. Opvallende de zinsnede in “True And Fine”. “You can have your Waltzing Mathilda, play a waltz across Texas”, of zo iets. De context ontgaat mij een beetje en het is dan ook een gemiste kans dat we geen teksten kunnen raadplegen. Er staan ook twee bijzondere hidden tracks op. Met de tracks “60 minutes of silence” (echte stilte dus) en “I Am Just A Catfish” wordt deze plaat waardig afgesloten en geniet je nog uren na van die Banjo tokkel en puntgave Dobro beroeringen. Prachtige moderne alt country folk met backbone dus. (Jan Janssen)