Als telg uit een muzikale familie, was het nota bene David Bowie’s song Space Oddity die de ambitie in haar aanwakkerde om muziek te gaan maken. Maar het repertoire van de in Austin, Tx woonachtige singer-songwriter Hilary York, heeft helemaal niks gemeen met het overwegend theatrale werk van de Brit. Integendeel, de moderne folkrock- en popliedjes op haar tweede album In The Dark, ademen - geheel in overeenstemming met die titel - een donkere en vaak vertilde sfeer, als gevolg van teleurstellende liefdeservaringen. Nou ben ik wel een liefhebber van droevige liefdesliedjes, zeker wanneer er mooie tekstregels in voorkomen, zoals bijvoorbeeld ‘the future’s got me thinking of the past’ in het openingsnummer Jadad. Dat liedje vormt de goedgekozen opmaat voor de overige acht stukken die hetzelfde aangrijpende mineurkarakter bezitten. De mistroostige maar krachtige manier van zingen, waarmee Hilary York haar hartzeer de vrije loopt laat, heeft soms een lichte touch van Patti Smith. Vocaal wordt ze ondersteund door een erg aardig plukje plaatselijke muzikanten, met onder meer meestergitarist Scrappy Jud Newcomb, multi-instrumentalist en co-producer Kullen Fuchs op piano, orgel, trompet /cornet, Steve Bernal op bas en cello en Kyle Schneider op drums. In The Dark bevat een warme, toegankelijke en kleurrijke mix van akoestische- en elektrische folkrock, die met veel soul ten gehore wordt gebracht. Om in je hart te sluiten. (Huub Thomassen)