Het was volgens mijn ergens in 2000 dat we voor het eerst kennis maakte met de in Austin opgegroeide singer-songwriter Danny Schmidt. Zijn geraffineerde poëtische glas helder teksten en muziek die beland waren op diens studio debuut CD “Enjoying The Fall” klonken puntgaaf. Daarna maakte deze sublieme gitarist nog een aantal CD’s die helaas aan mijn neus voorbij zijn gevlogen. Twee jaar geleden stak hij zijn voelsprieten uit en toerde samen met Kreg Viesselman door ons land.

“Instead The Forest Rose To Sing” is de titel van zijn zesde release. Opvallend daaraan is dat nagenoeg alle muziekcritici op het ogenblik, in positieve zin dan, over hem heen vallen. Alsof Schmidt zomaar uit de lucht komt vallen! Te idioot voor woorden natuurlijk, deze strategische troubadour is enorm gegroeid in de jaren en is, wat mij betreft, beslist geen hype waard. Niet dat dit album slecht of zo, maar juist omdat het echt een tijdloos en vooral een muziekdrager is voor de lange termijn. Met uitzondering van het liedje ‘Serpentine Cycle Of Money’, waar hij samen met ene Joia Wood (backing vocals) zijn tanden in zet, had de plaat ook een wat steviger aanpak niet misstaan. Maar goed met een totale tijdsduur van bijna zevenendertig minuten dragen songs als ‘Better Off Broke’, ‘Swing Me Down’ en de afsluiter ‘The Night's Beginning To Shine’ bij de eerste draaibeurt al ruim voldoende bij tot een ultiem luistergenot. De rest zijn echte groeinummers waarvoor je echt moet gaan zitten.

Intensieve maar opgewekte plaat zonder opdringerige scherpe catchy randen. Wyckham Porteous, Nels Andrews zijn een paar aanknopingspunten waarmee ik u een beetje op weg wil helpen (Jan Janssen)