Bij de wat oudere popmuziekliefhebber zal het beluisteren van ‘Is It Now’ van The Doughboys het ware déjà vu gevoel teweegbrengen. De muzikale mengeling van rhythm & blues en rock ‘n’ roll doet oude tijden herleven van Bo Diddley, The Yardbirds, The (beginnende) Rolling Stones, The Animals en onze bloedeigen Bintangs. Al deze invloeden worden door The Doughboys opnieuw tot leven gewekt en wel op zeer authentieke wijze. Echt verrassend is dat niet omdat ze, net als deze stijlbroeders, ooit begonnen in de vroege jaren zestig met dit verschil dat de band, behalve in de eigen omgeving van New Jersey en New York, geen enkele (inter)nationale roem oogstte. Dat laatste kan hen alsnog ten deel vallen, omdat anno 2000 de groep na ruim dertig jaar weer bij elkaar kwam. Zeven jaren van oefenen en optredens leidden tot deze studio-opnames met covers, oud en nieuw werk. De groep klinkt natuurlijk alsof de tijd heeft stilgestaan, maar speelt opzwepend als een beginnend garagebandje dat van geen ophouden weet. Van begin tot eind hoor je pure liefde voor rock ‘n’ roll. The Doughboys is een kwartet muzikanten met bassist Mike Caruso, drummer Richie Heyman en leadzanger, harmonicaspeler en componist Myke Scavone (ooit zong hij Black Betty van Ram Jam naar een hit) als voor mij bekendste lid. Grote tegenslag kreeg de groep te verwerken door het overlijden van gitarist Willy Kirchofer in 2005, wiens vlammende gitaarbijdragen op dit album zijn vereeuwigd in de goud van oud serie ‘Route 66’, ‘Ain’t Gonna Eat Out My Heart’ ‘That’s How Strong My Love Is’ ‘I’m Crying’ en ‘Down Home Girl’. Goede bandvriend en medecomponist Gar Francis nam zijn rol op passende wijze over. ‘Is It Now’ klinkt als een rete strak retro - album, bovenal door de zanger die zingt zoals Eric Burdon nog steeds doet en zoals Mick Jagger dat tot veertig jaar terug deed. Leeftijdloze muziek aldus, want je bent tenslotte nooit te jong om dit sixtieskostje tot je te nemen. (Huub Thomassen)