Je positief onderscheiden in het alsmaar uitdijende gezelschap singer-songwriters, is de kunst. De Amerikaanse singer-songwriter Devon Sproule verstaat die kunst. Dat bleek eerder al op haar vorige albums en ze bevestigt dat nog eens nadrukkelijk op haar vierde cd  ‘¡ Don’t Hurry For Heaven’!

In Nederland is er nog een wereld voor haar te winnen, maar Engeland ligt allang aan haar voeten. Eerlijk is eerlijk, ik had ook tijd nodig de aparte symbiose van folk, country, jazz, reggae in haar, ironisch aandoende, liedjes te leren waarderen. De bepaald niet doorsnee melodieën en haar behoorlijk onderkoelde zangstijl deed aanvankelijk wat studentikoos aan en bezitten bepaald geen grote toegankelijkheid, maar bleven op de een of andere manier toch boeien. Geduldig doorluisteren, waardoor uiteindelijk het kwartje viel, heeft me haar muziek leren waarderen. ‘¡ Don’t Hurry For Heaven!’ bevat tien vernuftige rootsy popliedjes, die geweldig creatief zijn gearrangeerd en bovendien kristalhelder zijn geproduceerd door haar kersverse man en veelzijdig instrumentalist (orgel, piano, A en E- gitaren, banjo, percussie en bijzang) Paul Curreri. Ondersteuning was er van studiomuzikanten op bas, drums en af en toe de extra begeleiding op pedal steel, cello, viool en sax. Eigenzinnig, eigenaardig en ongewoon mooi. (Huub Thomassen)