Voor de liefhebbers van het betere singer-songwriterwerk is David Olney een goede bekende. Zijn productie is inmiddels uitgegroeid tot een 24tal soloCD’s sinds zijn debuut op Rounder in 1981 (‘Contender’). Vaak handelen zijn liedjes over andere personen en beschouwt hij de wereld vanuit het perspectief van die ander. In de loop der jaren zijn vele juweeltjes verschenen, mooie ballades maar ook pittige rockers. Het nieuwe album, dat op 13 april jl. het levenslicht zag, borduurt voort in de Olney-traditie, maar Olney zou Olney niet zijn als hij niet een paar verrassingen voor ons in petto had. Op de nieuweling zijn dat het ‘Doo-Wah’ getinte ‘Little sparrow’ over de bekende Franse zangeres Edith Piaf en het Buddy Holly getinte nummer ‘Lucky star and Mr Moon’ met een celeste in de hoofdrol. Een andere verrassing is het slotnummer, ‘The moment I tell you goodbye’ met een verrukkelijk melodietje dat doet denken aan ‘Defying gravity’ van Jesse Winchester. Echt Olney is ‘Mister Vermeer’, een wonderschone ballade die hij schreef aan de keukentafel van Joanna Serraris in Den Haag op de dag dat hij dat geweldige Vermeer-schilderij ‘Meisje met de paarlen oorring’ had gezien. De titel ‘Dutchman’s curve’ is behalve een knipoog naar zijn goede ervaringen met ons land, waar hij al vele jaren komt spelen  (in 1994 verscheen al een CD ‘Live in Holland’ van hem) een lied over de grootste treinramp in de USA in de 20e eeuw, in 1918 bij Dutchman’s curve nabij Nashville. Dan is er nog het Iers (o.m. dank zij het gebruik van een penny whistle) getinte verhaal over een vrolijke treinroof, ‘Covington girl’, waarbij het wijsje doet denken aan ‘Bottle of wine’. Blues komt aan bod in ‘You never know’ en rock in ‘Way down deep’. David schreef zijn 11 eigen liedjes op deze nieuwe CD voor een deel samen met John Hadley (7), verder zijn er in dit verband bijdragen van Gwil Owen en David’s vaste begeleider Sergio Webb. De twee overige songs zijn covers, waarbij vooral de zeer aparte versie van de klassieker uit ‘The great American Songbook’, ‘I only have eyes for you’ opvalt (hierin zorgt David voor de ‘Doo Wop Sh-Bops’). Sergio is in 7 songs de voornaamste gitarist. Verder zijn er belangrijke bijdragen van Jack Irwin (drums, percussie, keyboards), Dave Roe (staande bas), David Henry (cello, viool) en Jim Hoke (saxen, penny whistle, auto harp). En ook zijn er enkele avonturen van David zelf op zijn ukulele. Een fantastisch gevarieerde CD met rock, blues en een paar onvergetelijke subtiele ballads en toekomstige klassiekers, behalve de eerder genoemde juwelen ‘Mister Vermeer’ en ‘The moment I tell you goodbye’ met name ‘If I were you’:  ‘If I were you here’s what I’d do: I’d put a candle in the window. I’d watch the clouds roll across a moonlit sky. While you were gone I’d carry on and I’d dream of you returning. That’s what I’d do if I were you’ en verderop: ‘’If you were me you would see all the miles keep us apart. If you were me you would believe I will hold you in my arms again not just in my heart’. Helemaal Olney! David Olney en Sergio Webb toeren eind mei, begin juni in ons land met onder meer optredens in Eindhoven (Naked song festival, zaterdag 29 mei) en Den Haag (Transvaria, dinsdag 1 juni). (Fred Schmale)