Het doet mij weer deugd om te vernemen dat Canadese Amerikaan Ray Bonneville weer een nieuwe plaat heeft gemaakt. De man die kenners soms, in één zucht, noemen met Eric Clapton, Mark Knopfler en JJ Cale, doet op zijn nieuwe plaat Goin’ By Feel opnieuw zijn soepele, licht gebronsde warme baritonstem gelden. Zijn bluesy soulvolle muziekextracten onderga je, gegarandeerd, in een zeer ontspannen en laid-back sfeertje die dan ook geen moment zal vervallen in verveling. Zijn heerlijke lompe maar glasheldere gitaar en scherp mondharmonica spel op Goin’ By Feel overstijgen, wat mij betreft, zelfs zijn meest bejubelde CD Gust of Wind uit 1999. De invloeden van opnamen engineers en producers Rob Heaney, die overigens ook Bonneville’s Rough Luck produceerde, en multi-instrumentalist Gurf Morlix zijn onherroepelijk hoorbaar maar naar mijn gevoel blijft Bonneville trouw aan zijn heerlijke lome Mississippi Delta sound. Parchman Farm Blues van Booker T. Washington “Bukka” White is het stukje zwarte vinyl wat ik mij nog goed kan herinneren uit de begin jaren zeventig. Klasse tracks Crow John, het samen met Morlix geschreven, What Katy Did, Cemetery Road, Carry The Fallen en Run Jolee Run zijn op eerste hand mijn favorieten omdat Bonneville mij daar weet te overtuigen van de essentie van zijn verhalen. Ook Bonneville laat sfeervol zijn woordenschat vallen over het voorval de orkaan Katrina, die New Orleans een aantal jaren geleden volledig platlegde. I Am The Big Easy is een juweel van een song vol met speldenprikken die net zo najeuken als een muggenbeet in hetzelfde gebied. Ray Bonneville maakt weer een niet te missen elegante Roots plaat voor echte liefhebbers die maar niet genoeg kunnen krijgen van zwoele zweterige muziek. (Jan Janssen)