Dertien jaar geleden maakte de uit Iowa afkomstige singer-songwriter Patrick Bloom nog deel uit van de gelegenheid formatie Fé. De band werd gevormd rondom de liedjes van Geoffrey Miurian. Miurian wandelt nu door het leven als Jeff Hill, misschien zegt u die naam wel wat. Bloom maakte in die tijd, samen met Geoffrey Miurian, Grant Rieder, Danny Shafer, een mix van Keltische Latin American Folk muziek. Ga er maar aanstaan dus!

Vier jaar geleden debuteerde de uit Iowa afkomstige Bloom, onder de naam Patrick Brickel, met de CD Songs From The Pink Sofa. Ja, ja het wordt er niet gemakkelijker op, want ook Bloom veranderde zijn naam. Daar had hij echter wel een heel bijzondere reden voor “Basically, it was an issue with the American press. For some reason Brickel confused everyone... press kept misspelling the name and radio constantly mispronounced the name, and it was becoming difficult to get traction at times. I know, it sounds silly, but Americans can be absurd. Bloom is my daughter's middle name, so I borrowed it.”

Bloom’s nieuwe CD heet Moses. Toen ik de titels als Heaven On The Radio, Moses en Jerusalem zag staan dacht ik meteen, O mijn God waar begin ik aan. Deze niet praktiserende katholiek is, op enkele hoge uitzonderingen daargelaten, allergisch voor die halleluja titels. Mijn vooroordeel werd echter meteen in de kiem gesmoord toen ik de liedjes Million Miles Away (met Bo Ramsey) en Queen Of Oklahoma eenmaal de revue had laten passeren. Zijn droefgeestige stem die deze melancholisch liedjes versieren deden mij denken aan Brock Zeman of een Slaid Cleaves. Dan is bij mij het ijs al snel gebroken, kan ik u vertellen. Eenmaal aangekomen bij de melodieuze country rocker Heaven On The Radio trok Bloom mij helmaal over de streep. Man wat kan ik me toch vergissen, dacht ik. De heerlijke energieloze titeltrack luistert soepel weg, terwijl ik naar buiten zit te staren en het weer eens regent in dit klote land. Klinkt gek, maar ik wordt van dit soort klanken dan juist vrolijk. In het liedje Iowa bezingt hij, samen met ene Amy Finders, zijn eigen landelijke gewest alsof hij deze geschapen heeft. De muzikale kaders zijn simpel maar doeltreffend. James Robinson op drums, Chris Poma op bas en Eric Straumanis elektrische gitaren stonden zo te zien in de basis, en spelen in dienst van Patrick Bloom’s schone liedjes.

Patrick Bloom's CD Moses is een absolute aanrader voor dagdromers en bezinningsgezinde die affiniteit hebben met het zoet van pure Americana. (Jan Janssen)