Ooit gehoord van James Lee Stranley? Ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik nog nooit van de man had gehoord. En wat blijkt? Deze singer-songwriter uit Californië is al sinds het begin van de jaren 70 actief in de muziek en heeft vanaf 1973 tot heden maar liefst 25 LP’s/CD’s opgenomen. Niet bepaald een kleine jongen, dus, en een man met een behoorlijke schare volgelingen in zijn USA. James Lee werd geboren in Pennsylvania en woont alweer geruime tijd in Californië met zijn Nederlandse vrouw Eveline. Deze Nederlandse connectie zorgt ervoor dat hij regelmatig in ons land is, maar voor zover ik weet heeft hij hier nog niet opgetreden. Goed, laat ik mij richten op zijn in januari 2011 verschenen laatste product, ‘Backstage at the resurrection’. Het heeft even geduurd voordat de CD zijn geheimen aan mij prijsgaf, maar toen had James Lee mij ingepakt. Zijn muziek is het beste te beschrijven als Californische soft-pop met rock-elementen, alle liedjes zijn van James Lee zelf (op het nummer ‘Coming out of hiding’ heeft hij schrijfhulp van Vince Melamed). Met name de vocalen zijn prachtig verzorgd, op de CD zijn maar liefst 13 mensen vocaal actief, met natuurlijk een hoofdrol voor James zelf.  James speelt behalve akoestische gitaar ook bas, keyboards  en zorgt voor extra percussie, De gitaar is het belangrijkste instrument op de CD. Behalve James speelt ook John Batdorf akoestische gitaar, Len Ruckel speelt elektrische gitaar en Ken Lyon een schitterende ‘classical guitar’ (het nummer ‘Don’t wait too long’ is mede hierdoor een juweel!). Incidenteel horen we harmonica, banjo, trombone en orgel. Medesfeerbepalend is het gebruik van percussie (Scott Breadman met extra inbreng van James Lee zelf).  De liedjes van James Lee zijn verhalend en geschreven n.a.v. gebeurtenissen in zijn dagelijkse leven, in de informatie bij zijn CD vertelt hij dat hij wel eens toe was aan een aantal vrolijke liedjes en daarnaar heeft gehandeld.

‘Bakstage at the Resurrection’ is een vrolijke, bij tijden aanstekelijke CD met mooie liedjes die de tijd nodig hebben om zich in je te nestelen, maar dan zorgen voor heel veel luistergenoegen.  Een extra vermelding heb ik voor een prachtig instrumentaaltje, ‘Feather River Nocturne’, waarin James Lee laat horen dat hij prachtig gitaar speelt en waarin hij wordt begeleid door louter bas en percussie. Magnifiek. Ook de tweede, akoestische versie van ‘Let’s get out of here’ is het vermelden waard: het nummer klinkt opeens totaal anders. (Fred Schmale)