Eind vorig jaar besprak ik de fortuinlijke debuutalbums van de uit Nijmegen afkomstige formatie Phantom Puercos (Woold) en het ongetitelde album van de talentvolle singer-songwriter Marten de Paepe. Stond de keizerstad tien jaar geleden nog vooral bekend als bluesstad bij uitstek, nu lijkt het aan de oevers van de Waal goed toeven als je tenminste in het Alt. Country, Americana en singer-songwriter circuit verkeert. De nieuwe aanwinst, afkomstig uit het Mimweegse, heet Okieson. Hun debuutalbum heet Tomorrow’s Gone en wordt door de band zelf betitelt als Country-noir. Enerzijds wordt in de stukken een terechte verwijzing naar de melancholische klank van de band gemaakt en anderzijds duid men daarbij ook op de zwarte rondgrazende Galloway runderen in het prachtige natuurreservaat de Ooijpolder. Dat laatste snap je als echte insider, maar dat dit onlangs in de schrijvende pers vertaald werd naar muziek gemaakt tussen de koeienvlaaien, schiet bij deze boer echt in het verkeerde keelgat. Deze typische westerse neerbuigende interpretatie classificeer ik als oerdom die enkel en alleen maar berust is op onvoldoende sociale journalistieke diepgang. Tijd voor wat algemene opvoeding dus!

De basiselementen van Tomorrow’s Gone werden in een oefenruimte ergens in de Ooijpolder opgenomen. Oprichters, liedjesschrijvers en gitaristen van de band Sebastiaan van Bijlevelt en Paul van Gogh en de glooiende rhythm sectie, bestaande uit bassist Ruben Trimbach en drummer Floris de Jonge, hebben overduidelijk grip op hetgeen ze doen. De songs dringen soepel maar uitermate gevoelig tot mij door. De muzikale details, die volgens mij met uiterste precisie zijn gemaakt, zijn opmerkelijk on Nederlands. Zo hebben de heren goed geluisterd naar de donkere toonzetting van het Hyacinth House geluid, in het zwierende Contribute. Daarna volgt de akoestische titeltrack. Het klink heel basic maar overtreft zichzelf door zijn enorme zeggingskracht en klankkleur. Ja, ja de nachten kunnen lang worden, zeker als je ergens in de polder een vuurkorf in de fik kunt steken en je lekker onderuit kunt zakken. Nog mooier en romantischer wordt het als je vervolgens daarna de zon kunt zien opkomen vanuit het mooie Duffeltse landschap. Dat soort visuele waarnemingen en belevingen inspireert kennelijk liedjesdichter Sebastiaan van Bijlevelt. Dat hoor je ook in Secret Love Lane. Het verhaal over geheime rendez-vous van verliefde stelletjes, langs de dijk tussen het historische Nederland Duits gemaal in Nijmegen en het zeer populaire hotel, café Oortjeshekken, had ik in ieder geval niet zo mooi een plaats kunnen geven. De sobere warme sound van Okieson doet in zekere zin denken aan Lambchop of Bonnie “Prince” Billy. Toch denk ik dat deze plaat zeker ook in de smaak zal vallen bij de uitgekiende Nick Drake, Bert Jansch en Roy Harper aanhang. Ambitieus vergelijk, dat realiseer ik me. Nu maar hopen dat de hype niet toeslaat en de vermeende zonen van de rondtrekkende sinaasappelboeren in Oklahoma (Okies) zich vast kunnen blijven houden aan het motto beter klein maar fijn dan groot maar in de goot. (Jan Janssen)