Ik was hem al totaal vergeten. Ik heb het over de nu vanuit Nashville opererende, maar in Chester, Pennsylvania geboren en getogen, singer-songwriter Matthew Ryan. Hij is inmiddels drieëndertig. Ik herinner mij het bijzondere verhaal van tien jaar geleden nog, als de dag van gisteren. Ryan, geboren als Ryan Webb, veranderde zijn naam toen hij begin twintig was om zijn oudere broer een hart onder de riem te steken. Dienst leven raakte uit balans en Ryan besloot de naam van broertje Matthew voorop te stellen. Onverbiddelijke broederliefde dus. Hoe het ook zij, daar aan de oevers van de Delaware rivier, even ten zuiden van Philadelphia, ontsproot toch een paasbest talentvolle liedjesdichter die mij ongeveer tien jaar geleden compleet veraste met zijn debuutalbum May Day. Ik realiseer mijn nu pas hoe jong hij wel niet was en hoe volwassen hij toen al klonk. Gek eigenlijk, ik schafte de CD gelijktijdig aan met Whiskeytown’s Strangers Almanac? Kan geen toeval geweest zijn. Nu tien jaar ouder en wat grijzer geworden mept hij mij weer van deze stoel met zijn piksplinter nieuwe release Matthew Ryan Vs. The Silver State. De basis van Ryan’s muziek is de ongelofelijk strakke mid tempo rhythm sectie. Je hoort een U2 (American Dirt) beat die zich langzaam maar zeker in de richting van een Drive-by Truckers (Dulve Et Decorum Est) groove voortbeweegt. Enerzijds komt dat door bassist Goug Lancio en drummer Steve Latanation maar anderzijds komt het beetje omdat Ryan’s stem iets of wat doet denken aan die van Patterson Hood. De mooie lome klank van de liedjes laat je de enorme hitte voelen waarin deze plaat tot stand gekomen is. Het grandioze laidback gitaarspel van Brain Bequette valt op door zijn onzichtbaarheid. Heb het idee dat Ryan zijn levenservaringen ontbloot. Er is klaarblijkelijk veel gebeurd de afgelopen jaren ze waren in ieder geval voor een deel de moeite waard om ze tot leven te laten komen op deze CD. Dat uit zich met name in zeer persoonlijke liedjes zoals “It Could've Been Worse”, waar ook Thad Cockrell in meezingt, of “They Were Wrong”. Ook in “Drunk And Disappointed” hoor ik volgens mij enige persoonlijke zelfreflectie. Prachtige karaktervolle plaat die in ieder geval het alledaagse leven een stuk aangenamer maakt. (Jan Janssen)