Om onduidelijke redenen is de in september 2008 verschenen eerste cd The Ax In The Oak van Ben Weaver voor het Duitse label van fijnproevers ‘Glitterhouse’, hier nooit besproken. Intussen is er alweer de in april jl. verschenen opvolger Paper Sky, hetgeen deze bespreking misschien nogal overbodig maakt. Desondanks wil ik deze omissie toch herstellen met dit stukje, omdat dit album mijn eerste aanraking is met deze op het platteland van Minnesota opgegroeide Amerikaan en misschien gaat dat na lezing ook voor u op.

Ben Weaver is het type eigenaardige singer – songwriter, die zwartgerande folksongs schrijft in een vergelijkende stijl als Sparklehorse en Willard Grant Conspiracy. Dat betekent dat je in veel van de twaalf liedjes een mix van bloedmooie melodieën en vrijgevochten geluidseffecten van dier en ding aantreft, hetgeen in eerste instantie een tweeslachtig gevoel teweegbrengt, maar waarbij het melodische deel uiteindelijk makkelijk de doorslaggevende factor blijkt te zijn.. Broedplaats voor dit album was zijn verblijf in Berlijn, welke stad tenslotte vaker de muze was voor onalledaagse muzikale ingevingen bij (oud) collega – artiesten. Maar ook zijn langdurig verblijf in het midden van nergens, ergens in Minnesota (zoals ook Mark Linkous van Sparklehorse in Virginia), gaat aan een mens niet zomaar voorbij. Dat gekke, anarchistische randje aan zijn liedjes, vindt misschien daar wel zijn oorsprong  Soms irritant, vaak mooi, maar altijd apart. (Huub Thomassen)