Patrick Bloom is een muzikant uit  ‘the American Midwest’. Ja, wie komen daar ook al weer vandaan?  Iris DeMent, Greg en Pieta Brown, Bo Ramsey, Ben Weaver en David Moore schieten mij zo al te binnen. Nu blijkt dat deze Patrick Bloom de afgelopen jaren op de een of andere manier (bijvoorbeeld producer) zich verdienstelijk heeft gemaakt voor deze muzikanten. Hij debuteerde als singersongwriter Patrick Brickel in 2003 met “(Songs For) The Pink Sofa. Dat beviel zo goed dat hij zijn band  The Letterpress Opry (nu bekend onder de naam The Mayflies) verliet en als troubadour met een nieuwe naam (Patrick Bloom) het singersongwriter-circuit  afstruinde. In 2008 verscheen van hem “Moses” en onlangs bracht hij zijn derde schijf  “Ghosts of Radio” uit die hij helemaal zelf produceerde.

Het is een warmbloedig album met melodieuze folky popsongs, zoals de luisteraar wellicht kent van Steve Forbert en Ron Sexsmith. De 9 songs zijn met vele instrumenten rijk ingekleurd en voortreffelijk vastgelegd, waardoor  het van begin tot eind plezierig luisteren is. In zijn teksten komt hij enigszins introvert over. Het zijn vaak spiegelende observaties van de gewone man in de straat. Het album opent fraai met de luisterrijke track “Minesota”. Een van de mooiste songs is de aangrijpende ballade “Prophetstown”, dat gevolgd wordt door het met luchtige blazers getooide “Rosalie”. De hese, niet zo krachtige  stem van Patrick Bloom doet het meeste denken aan Paul Simon. Een heerlijke meezinger is het zomerse “Idle Signs Of  Summer”. Met het gevoelige “Baltimore” eindigt Patrick een beetje somber, maar dat hoeft hij niet te zijn als je zo’n luisterrijk album achterlaat. (Paul Jonker)