Dolorean ontstond eind jaren negentig uit een relatief primitief folkrock bandje. Op hun debuut CD "Sudden Oak" trof je een aantal ruwe naïeve liedjes aan van een stel muzikanten, die niet goed wisten welke kant ze op wilden. Singer-songwriters Al James en Jay Clarke verkaste al snel van Silverton naar Portland, Oregon. De fundamenten van de muziek die Dolorean vandaag de dag ligt in feite in deze poëtische en bijzondere literaire stad.

Aangevuld met gitarist Jon Neufeld, drummer Ben Nugent en bassist James Adair produceert dit vijftal een voortreffelijke mix van eigenzinnige, nooit simpel klinkende liedjes. Dit laatste etaleren ze vooral op hun zesde CD “The Unfazed”. Jammer dat de mooie literaire hoogstandjes niet mee te lezen zijn in het meegeleverde DigiPack. Desalniettemin, de muziek en de heerlijke lome zang van James doen echter alles vergeten. Ik zie Nick Drake glimlachen in zijn graf als je nummers als “Country Clutter”, “Fools Gold Ring” of “If I Find Love” voorbij hoort komen.

Tijd vereerd geesten (Time Honoured Ghosts) als ik “The Unfazed” mag vergelijken met dit legendarische jaren zeventig album van Barcley James Harvest. Dolorean brengt weer iets bijzonders op de markt. Muziek om van te houden, bij te blijven of om tot inkeer te komen. Alles behalve onaangedaan dus. (Jan Janssen)