Gretchen Peters groeide op in The West (Colorado), maar woont al meer dan twintig jaar in Nashville, alwaar ze een flinke reputatie heeft opgebouwd als broodschrijfster voor zowel ongelikte (o.a. Steve Earle) als gelikte countryartiesten (o.a. Faith Hill). Van eigen uitgebrachte albums ken ik alleen haar debuut ‘The Secret Of Life’ (1996), waar uitstekend gezongen liedjes op staan, maar door de aalgladde productie bij vlagen tenenkrommend is.

Voor de liedjes op ‘One To The Heart, One To The Head’ ging ze op Tom Russell’s voorstel in, muzikaal terug te keren naar haar wortels en dus naar de authentieke western song. Zo geschiedde, maar tot mijn verrassing staat er niet één eigen liedje tussen het veertien stuks tellende album. Bezwaarlijk is dat niet, omdat Peters een keuze heeft gemaakt uit prachtig werk van anderen, met daaronder ‘Guadalupe’ van Tom Russell himself, ‘Billy 4’van Bob Dylan, ‘Snowin’ On Raton van Townes van Zandt en ‘Prairie Melancholie’ van Jennifer Warnes. Opener ‘North Platte’, het instrumentale pianostuk van toetsenist Barry Walsh (dat in reprise nog een keer terugkomt) illustreert direct de desolate, weemoedige, warmbloedige lome sfeer van de gehele plaat. De op zich langzame liedjes vervelen geen moment vanwege de prachtige accenten die, door het gebruik van verschillende akoestische instrumenten als piano, (pomp)orgel, accordeon, gitaar en lapsteel en door het uitmuntende spel van de begeleidingsgroep (respectievelijk de al genoemde Barry Walsh , Mark Hallman, Joel Guzman en Al Perkins), worden gelegd. De hoofdrol is natuurlijk weggelegd voor Gretchen Peters die alle liedjes met veel gevoel zingt en natuurlijk in een aantal songs vocale steun krijgt van Tom Russell. ‘One To The Heart, One To The Head’ is hartverwarmend mooi gedaan. (Huub Thomassen)