In 2005 hoorde ik Danny Schmidt voor het eerst spelen, waarbij met name opviel dat Danny  veel ruimte geeft aan zijn prachtige songs, zijn stem en zijn gitaar (hij speelt excellent gitaar). Ik was op slag fan en heb hem zien groeien tot in de eredivisie van de singer-songwriters. Danny is geboren en getogen in Austin, was ooit vijf jaar woonachtig in communes, waar hij zijn liefde voor muziek ontdekte. Hij begon in 1996 liedjes te schrijven en in 1999 was hij zo ver dat hij de songs voor het voetlicht ging brengen. Vanaf 1999 zijn er zes CD’s van Danny verschenen. En sinds kort is er ‘Man of many moons’. Daaruit blijkt dat Danny nog altijd groeit. Hij keert terug naar een subtiele akoestische setting, zodat de wonderschone liedjes optimaal tot hun recht komen. We horen Danny en zijn gitaar en de mooie bescheiden aanvullende achtergrondvocalen van Danny’s vriendin (inmidels ook bij Red House!) Carrie Elkin. Ook Raina Rose doet incidenteel achtergrondzang, we horen Ray Bonneville in een liedje op zijn harmonica en Austin’s bets kept secret Will Sexton steunt op bas en gitaar. Ongewoon is de keuze van een cover, Dylan’s ‘Buckets of rain’, waar Danny een adembenemend fraaie versie neerzet. De overige tien liedjes zijn uiteraard van Danny zelf, als altijd zonder hulp van anderen geschreven. Twee van de liedjes hebben een zekere samenhang. In ‘Guilty by association blues’ gebruikt Danny dieren om die dingen te zeggen en te doen die hij zelf niet durft. De papegaai spreekt voor Danny, de olifant maakt ruimte voor hem, het varken rekent. In het erop volgende nummer, ‘Almost round the world’ vertelt Danny over de Nederlandse journalist die ooit in een verlag van een concert meende dat Danny het in ‘Guilty by..’ had over dierenmishandeling in Texas en de dingen die deze dieren moesten doen. Een leuk misverstand.

‘Man of many moons’ is een absolute topper in het genre door een gerijpte singer-songwriter. Meer dan drie kwartier superieure luistermuziek, om heel veel malen te beluisteren. En juweel! (Fred Schmale)