Op de achterkant van de CD hoes staan een man met zijn handen in de broekzakken en een vrouw met een akoestische gitaar. Ze zijn gekleed als ware ‘Newborn Christians’, hij het type Maarten Biesheuvel, zij doet me denken aan Sylvia Plath, maar dan met bril. Kortom de outfit van gedegenheid met de uitstraling van twee Jehovagetuigen. Foei, zo kan die wel weer Benny, mensen afrekenen op hun uiterlijk! Ho, ho, ik was nog niet klaar met mijn inleiding… maar wat een leuke muziek maken hij (Ken Anderson) en zij (Rebecca Hall) toch! Op Gene Clark’s ‘With Tomorrow’ en de traditional ‘Sylvie’ na zijn de nummers van eigen hand. Rebecca zingt de lead en speelt gitaar. Ken verzorgt de harmonieën en speelt bas, orgel, gitaar, harmonica, klokkenspel en drums. Vooral dat laatste doet hij op een wat onbeholpen houthakkerige, maar tevens o zo charmante wijze. Eigenlijk is de term charmant, of beter LIEF, van toepassing op de gehele CD. Maar ook het label “muzikaal & harmonieus” past erg goed bij Hungrytown. In het eerdergenoemde ’Sylvie’ (mooie hobopartij!) is het net of de geest van Sandy Denny (Fotheringay) op hen neerdaalt, pure jaren 70 folk. In veel andere tracks is het of ik The Carpenters hoor, zowel qua solozang als hun manier van samenzang. Hoe “lullig” we destijds Karin en haar broer ook mochten vinden, ze maakten wél muzikale muziek; als in de Arbeidsvitaminen hun ‘Top Of The World’ voorbijkomt zingt deze jongen onbeschaamd luidkeels mee! Door het laten meespelen van (onder andere) The Virginia Ramblers kent de CD ook de schoonheid van prachtig uitgevoerde landelijke muziek. Laat de teevee eens een avondje uit, nestel je in je favoriete luisterstoel, schenk een mooi glas wijn in, eventueel met een rokertje erbij, en relax met én geniet van Hungrytown. Schoonheid in bedrieglijke eenvoud! (Benny Mulder)