David Ogilvy laat op zijn derde CD Heaven And Earth een fluweelzacht geluid horen. Deze inwoner van West Londen wiegt met zijn dromerige liedjes de luisteraar in een romantische bui. Hoewel een Brit, zijn de liedjes vooral op Amerikaanse leest geschoeid. Subtiliteit is daarbij zijn handelsmerk door de uitgekiende arrangementen met veel door hemzelf bespeelde instrumenten (o.a. piano, lapsteel, dobro, mandoline, drums) en de hemelse harmonieën. Zijn stem houdt het midden tussen JJ Cale en (een ingehouden) Eric Clapton. Negen van de twaalf liedjes zijn van eigen hand en de teksten gaan bepaald niet alleen over de zonnige kant van het leven: drugs - en drankzucht, dwalen en dolen, relationele affaires, mislukte vriendschappen, et cetera. Covers zijn er van Dylan met ‘I Pity The Poor Immigrant’, de Doc Pomus/ Mort Shuman smartlappen classic ‘Can’t Get Used To Losing You’, ooit een hit voor Andy Williams en de gospeltraditional ‘Whole Wide World’. Dat er ook een gospel - en soullaagje ligt over veel van zijn eigen nummers mag niet verwonderlijk heten, als je bedenkt dat David Ogilvy componeert voor en optreedt met een gospelkoor. Zo nam hij dit album tussendoor op tijdens de pauzes van koorrepetities voor een optreden in Westminster Cathedral. Heaven And Earth is spiritueel, ingetogen en van een warme schoonheid.
(Huub Thomassen)