Nadat de nog noch piepjonge Ben Lee (nu achtentwintig) uit de Australische band Noise Addict stapte, debuteerde hij ruim twaalf jaar geleden al met Grandpaw Would. Daarna volgden de albums Something To Remember Me By, Breathing Tornados, Hey You. Yes You. Vier jaar geleden debuteerde, de toen nog in Nederland relatief onbekende singer-songwriter, op het roots rock label New West Records met de CD “Awake Is The New Sleep”. Verknokte Radio 2 luisteraars konden op “primetime” van Lee’s meest in het oogspringende liedjes op dat album genieten. Ben Lee is en blijft tekstueel en muzikaal een excentrieke vreemde eend in de bijt. Onder het motto “Ik plukte fruit uit een boom, nam een hap en hij was rijp”, bracht Lee twee jaar geleden de CD “Ripe” op de markt. Nu verbaast en verrast deze uitgesproken pop rock liedjesmaker mij weer met zijn zevende release “The Rebirth Of Venus”

De liedjes kleven als de sodemieter, om daar maar eens mee te beginnen. Dat begint met ‘What's So Bad (About Feeling Good?)’ en dat eindigt met de meezinger ‘Song For The Divine Mother Of The Universe’. Over meezingen gesproken! Die gelegenheid doet zich meerdere malen voor op dit album en krijgt ze de eerste maar uur ook niet meer uit je bol. Dit album maakt je vrolijk en zorgeloos. Lekker luchtig qua melodie maar soms messcherp in tekstuele zin. Luister maar eens in de diepte naar I Love Pop Music en Boy With A Barie. “Boy with their barbie’s and girls with their toy army’s, we don’t have to play by their rules”, ja, ja deze knaap heeft er verstand van. Het is Ben Lee’s filosofie van catchy popmuziek waarop je kunt dansen. Je gaat zonder protest je huishoudelijke taken vervullen bij nummers als ‘Sing’ en ‘Wake Up To America’. Popmuziek zoals je die eigenlijk veel te weinig hoort deze dagen.

Volgens wel ingelichte bronnen in LA was Ben Lee er al heel lang, maar hij raakte gewoon even de weg kwijt. Was “Awake Is The New Sleep” voor hem een soort van comeback en vond hij op “Ripe” zijn draai, met “The Rebirth Of Venus” bevestig Lee dat hij zich moeiteloos kan meten met de wat meer, in Nederland, gevestigde namen als Bred Dennen, Jason Mraz en Patrick Park. (Jan Janssen)