Goed geproduceerde power country poprock komt vaak uit het Amerikaanse Barband circuit. Willie Stradlin komt niet alleen uit die hoek maar beheerst deze tak van sport, wat mij betreft, als één van de aller beste. Als u nu meteen gaat bedenken wie die Willie Stradlin dan wel niet is dan wil ik u daar graag een handje bij helpen. Allereerst Willie Stradlin is geen muzikant of artiest. Het is de naam van een band afkomstig uit de Red Dirt Southern Rock staat Arkansas. Devin Robberson (zang, akoestisch gitaar), Heath Molton (zang en elektrisch gitaar) Jim "Axes of Evil" Stengel (lead gitaar), Andrew Holland (drums) en Jim Ward (bas) ontleenden de bandnaam aan hun helden Willie Nelson en Izzy Stradlin (ex Guns & Roses). Dat opgeschreven hebbende raken ik ook meteen de kern van de muziek van de band. Traditionele opgedofte country ballads wisselen zich af met strakke gitaar licks die als een muur op je afkomen. Ik kan hier wel van smullen. Het Reckless Kelly en Matchbox Twenty allegaartje blijft onmiddellijk bij de eerste draaibeurt in je kop circuleren. Sterker nog, ik gilde de opener, Izzy Stradlin’s cover van Chop Away, meteen mee in mijn Astra GTC. Centraal Justitieel Incasso Bureau in Leeuwarden (de bekeuringfabriek van Nederland) lacht zich nu kapot om deze plaat, kan ik u alvast vertellen. Dit titelloze album hunkert namelijk naar plank gas om vervolgens daarna wegmisbruiker van het jaar te worden. De volle mix en mastering lag in vertrouwende handen van niemand minder dan Joe Hardy (ZZ TOP, Chris Knight en Steve Earle). Neo- traditionalist Mike McClure (The Great Divide) en ene Travis Linville produceerde Willie Stradlin’s debuutalbum. Dit opmerkelijke trio laten enerzijds prima melodieuze composities schitteren, maar anderzijds leggen ze daar juist ook, naar mijn smaak, te veel de nadruk op. Voor een bijna vijftig minuten durende CD varieert hij, met uitzondering van country ballads als Lonely Drifter, Sweet Melissa en On and On, te weinig. Aan het eind van de CD gaat mijn voet heel even van het gaspedaal, als u begrijpt wat ik bedoel. Net voordat ik indutte voelde ik die kick in mijn rugleuning en ging er weer als een speer vandoor op nummers als Living For The Weekend en Drinkin’ Tobacco and Smokin Stoli. Met deze tabak’s en Vodka tegenstrijdigheid wordt in feite een leuke plaat afgesloten. Niet wereld veranderend of zo, maar wel lekker ordinair doorsnee. (Jan Janssen)