Dit titelloze album is het debuut van een groep rasmuzikanten; allen hebben al vele jaren ervaring opgedaan in allerlei groepen en/of verleenden hun medewerking aan opnamen van een groot scala aan artiesten. Een van hen is Mike Henderson, waarvan ik ‘First Blood’ (1996) bezit, een grandioos én miskend bluesalbum, waarop Henderson schittert als virtuoos gitarist. Bij The SteelDrivers beperkt hij zich tot de mandoline en ook dit countryinstrument beheerst hij in al zijn facetten. Dit album laat zich dan ook het best omschrijven als bluegrass met een bluesy feel. Gitarist Chris Stapleton zingt de leadvocals en het is zijn stem die de nummers een soulvolle uitstraling geven. Zijn krachtige stem kleurt prachtig met de harmonievocalen van Henderson, Mike Fleming (bas) en Tammy Rogers (viool) en levert zeer verfrissende, opwindende en “vernieuwende” bluegrass op. Tegelijkertijd is het, hoe gek dat ook klinkt, muziek die stevig geworteld is in de traditionele bluegrass uit de vooroorlogse periode. De oorzaak hiervan ligt wellicht mede in de directe manier van opnemen, grotendeels live gespeeld op de studiovloer. Niet onvermeld mag blijven het fraaie versierende banjospel van Richard Bailey (mooie solo in ’If It Hadn’t Been For Love’). Het prijsnummer van dit album is voor mij de ballad ‘Sticks That Made Me Thunder’. Vijf muzikanten leveren vakwerk af. Hoe je dat doet? Nou volgens Bailey zo: ’We want to play our kind of music”. Liefhebbers dus van muziek zo oud als de Rocky Mountains en zo nieuw als het eerste lentebriesje van dit jaar. Alle songs (geschreven door Henderson en Stapleton) ademen de perfecte sfeer van goede én tijdloze bluegrass. (Benny Mulder)