Het is alweer vijf jaar geleden dat Scrappy Jud Newcomb zijn solo debuutalbum “Turbinado” afleverde. In de negentigerjaren nog deel uitmakend van de zwaar onderschatte Alt. Country rock formatie Loose Diamonds tekende hij drie jaar later voor opvolger “Byzantine”. Newcomb draait stationair en komt nu met zijn derde solo release “Ride The High Country”. De titel kwam mij in eerste instantie bekend voor. Heb niet kunnen achterhalen in hoeverre een verband bestaat tussen de oude westernfilm (1962), waarin twee bevriende revolverhelden een goudtransport begeleiden, herinneringen ophalen, overvallen worden etc., en deze CD. Scrappy lijkt mij wel zo’n gozer die zulke dingen uitpluist, maar zeker weten doe ik het niet.

Kan over Scrappy’s nieuwe CD “Ride The High Country” best wel duidelijk zijn. In tegenstelling tot Newcomb’s voorgangers worden Loose Diamonds fans dit keer wel op hun wenken bediend. De sfeer, arrangementen en composities zijn compleet in balans daarmee. Goede kenners zullen dit uiteraard beamen maar zullen daarbij de kanttekening maken dat Troy Campbell’s stem daaraan nog ontbreekt. Niets ten nadele van Scrappy’s gruizige stem hoor, want die heeft natuurlijk ook zijn charme. De wens van de gedachte is echter dat je die twee graag weer eens iets samen zou willen zien doen. Wat ik persoonlijk aan Scrappy waardeer zijn de duivelse gitaar licks waarmee hij grossiert op deze plaat. Het heeft een hoog ambachtelijk gehalte en rockt als het brandende daglicht. Denk daar maar eens goed over na, zou ik zeggen! ‘Where Did The Time Go’ rockt maar zeker ook ‘She Wasn’t Always This Way’. Een geraffineerde korte plaat met als uitschieter het liedje ‘A Rough Couple Of Days’. Scrappy Jud Newcomb is volgens mij een man van ‘the wide open sky’s and the wild life’. Deze natuurvogel weet donders goed hoe liedjes zonder poespas moeten klinken. Dat is dan ook meteen het handelsmerk van “Ride The High Country”. Ga er maar voor zitten en luister naar de afsluiter ‘Don’t You Turn That Song Off’, dit is pure nostalgie waar je maar geen genoeg van krijgt. (Jan Janssen)