Drie jaar geleden deed Israel Nash Gripka Nederland versteld staan met zijn CD “New York Town”. Een vaste Podium Roepaen klant verklapte dat hij, in alle anonimiteit, al jaren Gripka’s debuut EP “Prelude”, in zijn auto had liggen. Gripka’s nieuwe CD “Barn Doors And Concrete Floors” ligt weliswaar precies in het verlengde van Gripka’s voorganger maar je hoort ook dat Gripka niet alleen muzikaal maar ook tekstueel enorm gegroeid is



Afgelegen oude schuren zijn hip dezer dagen. Gripka betrok er een ergens midden in de Catskill Mountains. Dit laatste geeft de opnamen van deze plaat, bewust of onbewust, een Nederlands tintje. In de zeventiende eeuw was “Kaatskil” namelijk een Nederlandse nederzetting. Juist ja, daar ergens in de Hudson Valley plukte men de dag. “It was an experience that we will not soon forget”, zegt Gripka daarover. Neem de tijd en kijk even hoe het er allemaal aan toeging.

Gripka slaat zijn vleugels uit. Muzikaal worden alle registers opgetrokken. Daarvoor werd de hulp ingeroepen van o.a. producer Steve Shelley (Sonic Youth), Joey McClellan (Midlake/The Fieros) en Aaron McClellan (The Fieros). Gripka stem is in topvorm en klinkt als een kruisbestuiving tussen John Fogerty (Drown) en Mick Jagger (Louisiana, Black and Blue). Geknepen zingend “Going down like brandy wine”, in de country gospel ‘Sunset Regret’, knaagt Gripka aan je traanbuisjes. Gripka sluit loepzuiver en stijl af met ‘Belwether Road’ (Oh Missouri) en Antebellum. Bedroefdheid, onbehagen en afzondering zijn bij mijn weten dit jaar nog nooit zo verstandelijk bezongen. (Jan Janssen)