Eén minuut en twee seconden duurt de titel- en openingstrack en gelijk weet je wat voor vlees je in de kuip hebt, harmonieuze en betoverende muziek! Vreemde naam voor deze (Canadese) artiest overigens, Koninklijk Bos. Klinkt bij ons toch minder vertrouwd dan Jan(tje) Smit. Maar ik dwaal af, terug naar de muziek. Veel, heel veel piano en mede hierdoor schieten namen als Billy Joel en (een jonge) Elton John me in gedachten. De stem van Royal Wood bezit echter die heerlijke loomheid en sierlijke frasering van zangers als Ron Sexsmith en Rufus Wainwright. Het is smullen geblazen van zijn stem, van zijn pianospel en van zijn gitaar, let bijvoorbeeld eens op zijn fraaie “vinnige” solo aan het end van ‘Juliet’. ‘Siren’ wordt gebracht met een orkestratie die me doet terugverlangen naar Van Dyke Parks’ meesterwerk Song Cycle. Af en toe besluipt je de gedachte te luisteren naar nooit uitgebrachte Beatles nummers, de zangharmonieën in ’In The Garden’ doen sterk denken aan Revolver, met name aan ’For No One’! Terwijl bij nummers als ‘I’m So Glad’ en ‘Step Back’ een relaxte sfeer en directheid verschijnen die ook kenmerkend zijn voor een singer-songwriter als Nick Lowe. Vele referentiekaders dus, maar toch vooral een “echte Royal Wood”, eerlijk in al zijn eenvoud. Dit is weer zo’n CD die ik eindeloos achtereen kan draaien, harmonieus én betoverend! (Benny Mulder)