Als jochie van een jaar of acht wist Randy Thompson al precies wat hij met zijn leven aan wilde. Op die leeftijd al volslagen idolaat van Hank Williams en Jimmie Rodgers, was het geen enkele vraag dat hij in hun voetsporen zou treden. Van de eveneens uit Piedmont, Virginia afkomstige bluesman John Jackson, kreeg Thompson les in de muzikale tradities van zijn land en die bracht hem en passant ook de kneepjes bij van de gitaar - ‘pickin’ - speelstijl. Doordat hij niet alleen oor had voor traditionalisten, maar ook een luisterdieet nam van de toen moderne lichting – waartoe Joe Ely, Nicky Newbury, Steve Young en Emmylou Harris behoorden – gaf hem een bredere visie op de countrymuziek. Een sprongetje in de tijd leert dat hij met ‘Wearin’ Blue’ in 1998 debuteerde en dat pas met ‘That’s Not Me’ – volledig in het teken staand van echtscheidingverwerking – in 2004 een vervolg kreeg. Opnieuw getrouwd en verwijzend naar de titel van zijn derde cd ‘Further On’, is Thompson weer helemaal boven Jan om muziek te maken. Daarvoor toog hij dit keer naar Nashville, waar hij een tiental songs opnam die zijn brede spectrum van countryinvloeden helder etaleert. Het album begint met de redelijk traditionele countryrocker ‘Don’t You See’, waarop zijn toen pas 15 jarige zoon Colin een energieke glijpartij op de gitaar ten beste geeft en dat staaltje nog eens mag herhalen in de gezwinde folk- blues van ‘Goin’ Down To Lynchburg Town’. In ‘Don’t You Remember’, ‘Leave The Light On’ en ‘Raptide’ komt de ingetogen kant van de singer – songwriter in hem meer naar buiten. In Utah Philips’ ‘Rocksalt & Nails’ en het titelnummer (met de tekst van zijn opa) krijgt dat typerende (niet zozeer aan mij bestede) countrysentiment de ruimte. Dat in deze twee songs de steel gitaarklanken komen van de 80 - jarige Don Helms, ooit lid van Hank Williams’ originele Drifting Cowboys, mag bijzonder heten. Aan de instrumentatie (banjo, mandoline, violen, gitaren, bas en drums) en productie valt niks af te dingen, waardoor ‘Further On’ gewoon een eigentijds rockende countryplaat is geworden. (Huub Thomassen)