Murry Hammond ken ik als de bassist van de Old 97's, een met name in Amerika populaire (country)rockgroep die met platen als ’Blame It On Gravity’ uiterst radiovriendelijke producten aflevert. Niet slecht, niet goed, maar voor mij het type cd dat ik niet kan uitluisteren, de verveling slaat dan na een paar nummers al snel toe.

En nu heb ik Murry’s eerste soloplaat beluisterd en vele malen herbeluisterd en laat ik het maar gelijk opbiechten, ik heb in tijden niet zo geboeid naar een cd zitten luisteren!
Geen spoortje verveling, laat staan ergernis, is er bij me te bespeuren. Ik tuimel van de ene luisterbeleving naar een volgend kippenvelmoment. Wat maakt deze plaat nou zo imponerend? Ik vermoed dat de schoonheid ervan ligt in de eenvoud, een sobere productie met een heel hoog gehalte puurheid.

Deze akoestische cd bevat naast zijn eigen composities uitvoeringen van standards (Carter Family, Eliza Snow en songs uit de onuitputtelijke voorraad ‘public domain’). Liedjes over God, moord, liefde en (vooral) treinen. Die mix van nieuw en oud materiaal is perfect, ze vormen samen een briljante eenheid van eerlijke, zuivere en niet op effecten beluste muziek. Niet geschikt voor liefhebbers van het doorsnee ‘snoepgoed’ uit het americanagenre, maar uitermate aanbevolen aan de ‘volwassen’ connaisseurs onder ons!

Murry herintroduceert ook vele malen de ‘blue yodel’ die vele decennia geleden vooral toegepast werd door Jimmie Rodgers; en het gekke is dat het niet overkomt als een gimmickje maar juist weer prima past bij deze liedjes van eenzaamheid en verlangen. Aanrader, ‘I Don’t Know…’ is een klein intiem meesterwerkje (Benny Mulder)