We all “produced” this thing, lees ik op de inlay en dan vrees ik het ergste. Als niemand de leiding neemt, ontaardt een CD veelal in een vooral ouwejongenskrentenbrood-laten we het vooralgezellighouden eindproduct. Op het CD profiel lees ik dat Damron op deze CD (zijn derde) weer beïnvloed wordt door Steve Earle, Waylon Jennings en Townes Van Zandt. Maar… wat hoor ik? Een heerlijk, laat ik het ouderwets noemen, (elektrisch) gitaargebruik en een opvallende hoofdrol voor de harmonica. En een zanger met een dramatische manier (en dictie) van zingen als een held uit de jaren 70: Joe Cocker. Nog meer dringt zich de naam van Kevin Coyne bij me op!

Kortom een typisch geval van ‘déjà entendu’; veel (tekstueel) drama bij Michael Dean Damron, veel aandacht voor sfeer (mooie keyboards) in een kristalheldere opname maar wel met het geluid van toen. Damron onderschrijft dit door van een van zijn favoriete songwriters, Phil Lynott, een cover (‘Dancing in the Moonlight’) op te nemen. Van Townes Van Zandt krijgt ‘Waiting Around To Die’ zijn zoveelste uitvoering en van Piss Pissedofferson is ‘Playing Dumb’ te beluisteren. Met deze laatst genoemde “composer” is dan ook de enige grappige quote genoemd (de man blijkt wel echt te bestaan!), want een optimist kun je Michael nou niet bepaald noemen met eigen composities als ’Dead Days’, ’I’m A Bastard’  en ‘I Hope Your New Boyfriend Gives You Aids’ Father’s Day is een eerlijk album vol tear-jerkende songs dat troost biedt met liefklaaglijke versieringen van een excellente David Ian Lipkind op mondharp en de wervelende gitaren van Fred Stephenson en Michel Dean zelf. Zijn vader (gestorven in 1998), aan wie de CD is opgedragen, zou trots op hem geweest zijn!
(Benny Mulder)