Een heel treurig voorval was aanleiding voor de totstandkoming van het debuutalbum Sayonara van de Maas en Waalse band DiX. Drie jaar geleden was er de plotselinge dood van de broer van zanger, akoestisch gitarist en tekstschrijver Eric van Oijen. Zijn verdriet was lang onuitsprekelijk groot, maar vond uiteindelijk een uitweg in een achttal, aan zijn broer opgedragen songs.

Een kwetsbaar makende bron van inspiratie als je het mij vraagt, maar al snel werd ik getroffen door de onverhulde manier waarop hij zijn gevoelens van pijn, ongeloof en gemis met de luisteraar deelt en al evenzeer door de fraaie op Amerikaanse leest geschoeide mix van americana, altcountry en rock, waarmee diens persoonlijke teksten omlijst werden.



Hoe droevig het onderwerp ook is, muzikaal valt er veel te genieten. De eigen composities bezitten de combinatie van hartverwarmende melodieën, sobere arrangementen en knappe instrumentale uitvoering. Zanger Eric van Oijen heeft daarin met zijn intens doorleefde voordracht een groot aandeel. Diens klankkleur en zeggingskracht roepen de vergelijking op met John Hiatt, J.W Roy en in het hogere register Kaz Lux. Dat het eindresultaat zich op Amerikaans peil bevindt, mag natuurlijk de hele band op haar conto schrijven, want DiX heeft met drummer Johan van Haalen, contrabassist Johnny Ariëns, gitarist Raymond van Haalen en Tom Ensink op pedal steel, meer dan uitstekende instrumentalisten in de gelederen.

Samengevat: sterke songs die je raken, waarbij Buy Some Time, Sayonara (Japans voor vaarwel) en het volledig akoestische All Gone Astray, het diepst door je ziel snijden. Hoed af voor deze indrukwekkende impressie en hartverwarmende hommage. (Huub Thomassen)