Mad Buffalo is de artiesten-naam van Randy Riviere, een afgestudeerde bioloog (wildlife biology) uit de omgeving van Sacramento (Californië, USA). Muziek is altijd een deel van zijn leven geweest, maar tot voor kort nooit het belangrijkste deel. In zijn jeugd was hij actief in garage bands, daarna kwam een lange periode met een nette baan bij de regering (U.S. Fish and Wildlife Service) en pas sinds ongeveer 2003 is de muziek echt gaan tellen. Vanaf 2004 zijn er CD’s van deze gekke buffel verschenen, keurig netjes één per twee jaar. Wilderness is nummer drie in de reeks en stamt uit 2008. Het is een puik werkstuk in de geest van de countryrock hausse uit de jaren 70 en ademt de sfeer van het werk van Poco, Pure Prairie League, Brave Belt (wie kent dat nog?) en zeker ook CSNY. In het nummer ‘Little Walk’ hoor je ‘Walk of life’ van Mark Knopfler en Dire Straits terug. De plaatsbepaling moet nu duidelijk zijn. Dan is er een grote verrassing te genieten op de CD: het meespelen van een aantal bekende klasbakken, zoals James Burton op gitaar, Mickey Raphael (Willie Nelson) op harmonica en de multi-instrumentalisten James Pennebaker (Delbert McClinton, Jimmie Dale Gilmore, Joe Ely, Jim Lauderdale, Lee Roy Parnell)  op fiddle/pedal steel/lap steel/mandoline en banjo en Marty Grebb (tevens producer) op piano/banjo/mandoline/ orgel/harmonica/dobro. Voor de prachtige harmonievocalen zorgen Michael Ward (speelt ook gitaar), (alweer) Marty Grebb en op één nummer Sherrie Pedigo (tevens de enige vrouwelijke bijdrage aan de CD). En – het moet nogmaals gezegd – je denkt vaak aan CrosbyStillsNashYoung! Alle 12 songs zijn van Riviere zelf en handelen met name over het leven en reizen op het Amerikaanse platteland, vanaf de Amerikaanse burgeroorlog tot nu. Veel namen van staten uit de USA komen voorbij, in twee gevallen staat de naam in de titel: ‘Ohio’ (de opener) en het heerlijke countrywalsje ‘Old Kentucky‘ (Oh, old Kentucky, you are my home, but I’ve been out on the fringes for so long. Let me feel your fair wind, through your grass let it blow, oh, hills of Kentucky, my home).  Er wordt in enkele nummers dank zij vette gitaren lekker gerockt, maar het countrygevoel overheerst, met name door het veelvuldig gebruik van instrumenten als banjo, mandoline en steel gitaar. Verder is er een goede afwisseling van ballads, mid-tempo nummers en up-tempo nummers. Prima CD, deed mij terug denken aan een mooie tijd in mijn favoriete muziekgenre. (Fred Schmale)