Eric Brace was in een vroeger leven medewerker van The Washington Post, in welke krant hij  de lokale muziekscene voor zijn rekening nam. Hij speelde in een paar bands in zijn woonplaats Washington voordat hij in 1996 een band samenstelde om zijn zelf geschreven liedjes te vertolken. De band zou na de debuut-CD uit 1997 de titel van deze CD als naam krijgen: ‘Last Train Home’ was geboren. In 2003 werd Brace beroepsmusicus en verkaste naar Nashville. Een aantal puike CD’s werd gemaakt, waarvan het uitstekend ontvangen ‘Last good kiss’ uit 2007 de laatste was. In 2008 verscheen een duo-CD van Brace met zijn makker (en collega-journalist) uit East Nashville, Peter Cooper, ‘You don’t have to like them both’, een heerlijke ode aan goede country-muziek.

Eind 2009 verscheen een EP van Last Train Home, simpel getiteld ‘Six songs’, waarin duidelijk wordt dat de groep op dit moment een jazzy koers vaart. In een zevenkoppige bezetting met veel ruimte voor pedal steel, trompet en saxofoon en uiteraard daarnaast een belangrijke rol voor de elektrische gitaar, getuigen de mooie jazzy versies van ‘My baby just cares for me’, het prijsnummer van Nina Simone dat Eric hier volledig naar zijn eigen hand zet, de klassieker uit het American Song Book ‘Autumn leaves’ en vooral een fenomenale versie van Gilbert Bécaud’s onsterfelijke ‘Et Maintenant/What now my love’ van deze nieuwe koers. Over dit laatste nummer: Eric spreekt een prima woordje Frans, zoals ook in dit nummer duidelijk te horen is. Ik hoorde dit nummer op een mooie warme maartdag in 2005 tijdens het SXSW (South by South West) festival in Austin in de achtertuin van een restaurant vlak naast de fameuze Continental Club en was zeer onder de indruk van de tempowisseling onderweg via een leuke trompetpartij. Op deze CD klinkt het nummer nog aanzienlijk beter dan toen! De overige drie nummers op de CD zijn van de hand van de LTH-gitaristen Karl Straub en Scott McKnight en van Brace zelf. Last Train Home is een topband, die op prima wijze country, rock, R&B en jazz mengt. Vijfentwintig minuten lang genieten, dus. (Fred Schmale)