Kom je ook wel eens van je werk en heb je ook zo schoon genoeg van die Intermediaire Jobhop Managers, die niet weten waarover ze lullen en al helemaal niet op deze aardkloot geboren zijn om beslissingen te nemen? Mijn sensitieve gedrag bracht mijn onlangs tot een spontane verlagende uitspraak “het zijn allemaal bonnenplukkers, allemaal”. Zo, dat moest ik even kwijt! Echter, deze driftkop heeft daarvoor inmiddels een medicijn ontwikkeld. Het na nu volgend verhaal slaat eigenlijk helemaal nergens op maar slaat wel een mooie brug van mijn genezing naar The Bean Pickers Union’s nieuwe CD Potlatch. In eerste instantie deed mij de albumtitel terugdenken aan de uit Los Angeles afkomstige formatie Redbone. Achtendertig jaar geleden maakte deze indianen ook een debuutalbum dat de titel Potlatch meedroeg. Nummers op dat album als Maggie, Chant: 13th Hour en Alcatraz waren slechts een voorboden van het tot nu toe nog ongeëvenaarde Native American succes van de gebroeders Pat en Lolly Vegas. Aan het roer van The Bean Pickers Union staat geen indiaan maar de uit Boston afkomstige singer-songwriter Chuck Melchin. Hij verzamelde de afgelopen jaren een aardig stel muzikanten om zich heen waarmee hij Potlatch opnam. Paul Gallo (drums en vocals) Gary Goodlow (gitaar), Alan Levesque (bas en vocals) laten een sprankelend, fris en rijk Alt. Country geluidje horen. Dat zou misschien ook wel de reden geweest kunnen zijn waarom dit album Potlatch heet. Samen met The Bean Pickers Union pronkt Melchin in ieder geval met een enorme talentvolle muzikale rijkdom. De muzikale overvloed laveert ergens tussen Uncle Tupelo, Wilco en The Jayhawks. De CD opent met het deelnemende Photograph. Het was de ongekend mooie duellerende draaiklok, tussen piano en gitaarpassages, die mij tot inkeer brachten. Daarna volgen een aantal sfeervol uitgevoerde kleppers als Warrior en Bride. Bezongen onze indiaanse jaren zeventig vrienden Judgment Day, The Bean Pickers Union trakteerde je op het felle en naar Drive-By Truckers ruikende Independence Day. Contrastrijker kan het volgens mij niet, het is puur de teloorgang van Melchin’s geliefde land Amerika, wat ik hoor. Waar ik ook niet zomaar aan voorbij kwam was het instrumentale Waltz No. 1 en het daarop volgende Promise. De tragedie van een verrotte samenleving steken de kop op en zette mij aan het denken. Wat is belangrijk in het leven? Dankzij The Bean Pickers Union kan ik er nu om lachen. (Jan Janssen)