Luke Doucet stond vorig jaar al, samen met NQ Arbuckle en Justin Rutledge, op diverse Nederlandse muziekpodia geprogrammeerd. Alleen de programmeurs met een echt neusje voor kwaliteit hebben meegemaakt en gezien dat de Six Shooter combi de harten brak en veroverde van heel veel concertbezoekers. Tijdens het Take Root Festival stal het trio de show door de toegift aan het publiek over te laten. Terwijl Arbuckle en Rutledge in Nederland al wat bekendheid verworven hadden maakte Doucet zijn punt meestal aan het einde van het concert. Dat laatste deed hij ook toen ik hem in Roepaen aan het werk zag. Bij de meeste mensen moet dit zijn blijven hangen, zo ook bij ondergetekende. Wat is er dan mooier om hetgeen nog steeds in je hoofd bromt, wederom bevestigt te horen op diens nieuwe CD “Blood’s Toorich”. Doucet is buiten een begenadigd Gretsch gitarist, singer-songwriter een geweldige en producer. De variëteit stroomt bij hem door zijn aderen, zullen we maar zeggen. Hij beheerst de kunst om zijn liedjes op het juiste moment de exacte muzikale injectie te geven. Dat doet hij op deze CD samen met zijn White Falcons, bestaande uit Melissa McClelland (zang), Rich Levesque (bas), John Dinsmore (akoestisch gitaar) en nog een aantal andere gastmuzikanten waaronder o.a Jim Cuddy, Chris Brown en toetsenist Steve O’Conner zich bevinden. Hoewel Doucet’s voorganger “Broken” aan mijn neus voorbij gegaan is maakt deze CD behoorlijk veel indruk op mij. De in Halifax geboren en getogen Canadees creëert een prachtig pop rock geluid met zo nu en dan wat Americana en blues uitstapjes. Met de melodieuze titeltrack, First Day (In The New Hometown) en met het Mariachi in geblazen The Comandante schiet hij midden in de roos wat betreft hitpotentie. Met Take You Home en It’s Only Tuesday voegt hij zich bij de, ter ziele gewaande, Paisley Underground Scene. “I was in Woodstock on the day when Rick Danko died” zing Doucet in het met Swamp Blues volgepropte “The Day When Rick Danko Died”. De man beleeft zijn liederen van begin tot het eind op deze CD. En juist weer op eind, in het vingerwijzende Bombs Away, maakt Doucet zijn punt. Wat een kanjer van een plaat is dit toch. (Jan Janssen)