Zweden heeft zijn eigen cultuur, ook in ‘Americana’. Uit Stockholm probeert A. P. Meister ons te bekoren met zijn solodebuut Mindflower, Thorn. Meer dan 60 minuten lang brengt deze man ons zijn versie op de blues. Zijn roots liggen in een concert van B. B. King, dat hij op 12-jarige leeftijd op instigatie van zijn ouders bijwoonde. Hij kreeg kort daarna een gitaar van zijn vader en trad binnen in de magische wereld van de blues. De jaren 90 bracht hij door met een elektrische gitaar in zijn hand als onderdeel van de band Fat City Blues.

Hij nam twee CD’s op met deze groep, maar keerde in 2005 terug in de schoot van de akoestische blues en hervond zijn interesse in de akoestische gitaar. Zijn muzikale zoektocht bracht hem ook in contact met folk, trad., country, ragtime, singer-songwriters en jazz. Alle twaalf songs op de CD zijn van A. P. zelf, zijn teksten hebben een sterk poëtische inslag (er is een aantal gedichten van zijn hand gepubliceerd), A. P. ’s literaire belangstelling is vrij breed, zeg maar van Kafka tot Kerouac. De begeleiding is geheel in handen van Meister zelf, waarbij zijn gitaarspel als uitmuntend kan worden gekwalificeerd, zowel op de akoestische als de elektrische als (misschien wel vooral!) de slide gitaar. A. P.’s stem is gruizig, hij fluistert zijn poëzie als het ware in de microfoon.De enige ondersteuning komt van Ebba Dagdotter, die op een aantal nummers meezingt. De teksten handelen over de sombere kanten van het menselijk bestaan. Door de poëtische inslag is het vaak niet eenvoudig te doorgronden wat de man eigenlijk bedoelt. Ik weet uit ervaring dat de meeste singer-songwriters de nadere uitleg van hun mooie woorden graag aan de eigen interpretatie van de luisteraar over laten, maar ondanks dit relativeren zit ik bij het beluisteren van Mindflower, Thorn vaak met de handen in het (overigens weinige) haar. Interessant, dat wel. Wat te denken van de volgende strofe uit ‘Nightsong’: Bet your soul, the dead man’s hand. Ride the rails to Nowhere Land. Eyes on fire and eyes of gold. The vagabond rain, all the stories told. From the cradle to the grave. Hear the nightsong rock-a-bye. Now the angels don’t sing. Silver bullets and dust. Niet alle nummers zijn zo ondoorzichtig, overigens.

Na vele malen beluisteren blijft een apart gevoel achter. Ik houd wel van dat hele sombere en ben van mening dat Meister een aparte CD heeft gemaakt die bepaald niet de veelal plat getreden paden volgt. Voor de liefhebber van donkere, akoestische muziek.
(Fred Schmale)