Ik heb het genoegen gesmaakt om Erin twee maal te zien optreden tijdens SXSW in Austin. Vorig jaar was ze er solo, dit jaar met haar Delta Swingers (hoewel, van de drie Swingers waren alleen de bassist en de drummer present).

Erin groeide op in Washington DC als dochter van de locale bluesgrootheid Neil Harpe, die uiteraard haar eerste stappen op muziekgebied begeleidde. Ze verhuisde naar Boston aan het eind van de vorige eeuw.  Haar ding is de klassieke Delta blues (van de Mississippi Delta), die ze sinds haar verblijf in Boston heeft vermengd met de Bostonse blues-traditie. Ze noemt haar eigen bluesbrouwsel ‘Charles River Delta Blues’, Charles River is de zich door Boston slingerende rivier. Haar debuut-CD, ‘Blues Roots’, een regelrecht eerbetoon aan de groten van de Mississippi Delta Blues, verscheen in 2002 en werd eind vorig jaar opnieuw uitgebracht, vandaar deze bespreking. We horen Erin solo op deze CD, waarop nummers staan van haar grote voorbeelden Memphis Minnie (‘Chauffeur Blues’ en ‘In my girlish days’), Bessie Smith (‘Alligator blues’), Blind Blake (‘You gonna quit me blues’), Lucille Bogan (‘M&O Blues), Eleanor Ellis (‘Stop and listen blues’) en vooral Tommy Johnson (‘Bye Bye Blues’ en ‘Big road blues’). Een leukertje is het van Ry Cooder bekende oude ragtime-deuntje ‘Big Bad Bill’ (op ‘Jazz’ uit 1978).

Erin Harpe speelt prachtig gitaar en zingt helemaal tof, althans zeer geschikt voor dit genre. Haar versies van 12 klassieke blues- en ragtime-songs zijn fantastisch. Ze verdient het om bekender te worden. Live is zij een gangmaker, die hele volksstammen aan het dansen krijgt. Zeer de moeite waard. (Fred Schmale)