Ed Hale (volgens eigen zeggen half Engels/half Italiaans) is een druk baasje en altijd bezig met diverse projecten, zowel in als buiten de  muziekwereld. Zijn eerste CD verscheen toen hij pas 17 jaar oud was (EDDIE), zijn eerste professionele concert was als opening act voor REM voor 5000 bezoekers.



Sinds 2000 zijn er een achttal CD’s van hem verschenen, zowel solo als met zijn groep ‘Transcendance’. Op internet staat een ingewikkelde discografie, waaruit niet duidelijk blijkt dat deze ‘Beautiful losers’ de Europese versie (één nummer is verdwenen, ervoor in de plaats zijn er twee extended versies van al eerder op de CD aanwezige nummers) is van de laatste solo-CD tot dusver, ‘Ballad on third avenue’ (2009). Goed, tot zover de introductie. Nu de CD. Na vele male beluisteren begint de CD (opgenomen in Florida) mij te bekoren, maar het is zeer lastig om er een ‘hokje’ voor te vinden. De muziek is voornamelijk akoestisch, met inbreng van gitaren, piano, bas, drums, orgel, balalayka, percussie, cello en fluit. De muziekstijl is een merkwaardige mix van 60er jaren Ukpop, Moody Blues, folk, ‘gewone’ pop en rock. Met name de arrangementen vallen op en zeker in positieve zin. Mooiste liedjes zijn ‘New Orleans dreams’ (dat terecht een extended versie van ruim 6 minuten krijgt), ‘Beautiful losers’ (heet ook ‘Ballad on third avenue’) en ‘I walk alone’ (ook twee versies). Ed’s stem heeft een licht vibrato, is soms fluisterend (Ed noemt zijn muziek ‘whisper-pop’), maar zeer aangenaam en goed passend bij zijn muziek. De begeleiding is aangenaam en vaak ruimtevullend.

‘Beautiful losers’ is een apart geval, dat een flink aantal draaibeurten nodig heeft om zich te nestelen. Dan ga je de impact van de op emotie en stemming gerichte muziek waarderen. Zo’n soort CD, dus. (Fred Schmale)