Of u als luisteraar én lezer mijn overtuiging dat de waarde van het Real Roots Café vooral is gelegen in het ten toon spreiden van geduld, deelt, is nog maar de vraag. Als lezer én luisteraar ken ik zelf immers als geen ander de niet aflatende honger naar nieuwe albums. Lezen is dan vooral aanwijzingen lezen. Het vergt moed en inderdaad, ook geduld, om een album twee maanden te laten liggen. Er regelmatig naar luisteren en het dan weer wegleggen. En er dan pas over schrijven. Dat betekent wel dat u even van de digitale snelweg af moet. Een virtueel kopje koffie in het Real Roots Café met op de achtergrond I Love You, Go Easy van Devon Sproule?

Om eerlijk te zijn, als ik deze recensie een week of wat nadat ik dit album had ontvangen had geschreven, was er van het album niet veel heel gebleven. Devon Sproule mag dan nergens theatraal of geaffecteerd klinken, haar muziek kent wel wat veel – al dan niet ingenieuze – omwentelingen. Omdat haar stem wat vlak is (de expressie zit vooral aan de binnenkant) en de liedjes (bijna allemaal van haar hand, Body’s In Trouble is van Mary Margaret O’Hara) nu niet direct pakkend te noemen zijn, kabbelt het album al snel voort. En voorbij. Producer Sandro Perri stelde voor om The Silt mee te laten spelen. Daarmee verkreeg I Love You, Go Easy een wat meer experimenteel karakter dan we van Sproule gewend zijn. Dit is meer popjazz dan altcountry en ik wist dan ook aanvankelijk niet zo goed wat ik met I Love You, Go Easy aanmoest. Totdat ik de overeenkomst tussen dit album en het latere werk van Victoria Williams begon te horen. Daarna dacht ik aan Joni Mitchell. Volgens Sproule is het leidmotiv van dit album relaties. Zelf denkt ze dan vooral aan de relatie met haar man Paul Curreri. Hij de denker, zij de voeler. Of deze tegenstelling juist is, weet ik niet. Wel is het op basis van dit album duidelijk dat Sproule inderdaad een mevrouw van voelen is, aanvoelen, meevoelen. Met haar inmiddels overleden vriendin Danele bijvoorbeeld. Niet voor niets gaan twee liedjes hier over het lichaam in problemen. Faulty body, girl you got it. Nog steeds glijden de melodieën op en neer en heen en weer, maar door al dat luisteren krijgt het album langzaam maar zeker krijgt wel haar oorspronkelijke (?) kleur.

Pas nu, na twee maanden en wat weken, is mij gebleken dat I Love You, Go Easy een behoorlijk sterk album is. In de wereld die Devon Sproule op dit album geschapen heeft, valt heel wat te ontdekken. En dat kan beter in een Real Roots Café dan op de digitale snelweg. Al is het natuurlijk veelzeggend dat u pas via die snelweg bij ons Café komt… (Wim Boluijt)