Wie is dit? Filip? Nooit van gehoord! Als ik Sam Baker omschrijf als een (geniale) “zegzanger” dan dien ik Filip na beluistering als “fluisterzanger” te betitelen. Uit Zweden komt deze artiest en in slechts twee dagen heeft hij deze CD op oude apparatuur (analoog) opgenomen in een Stockholmse kelderstudio. De gegevens op deze CD zijn zeer summier, ik gok er daarom maar op dat hij zichzelf begeleidt op gitaar, autoharp, piano en ‘pump organ’, een harmoniumsoort dat ruim 50 jaar geleden in christelijke kringen beter bekend stond als “psalmenpomp”. Een intrigerend plaatje is dit, je blijft luisteren. Bij het tweede nummer ‘The ice is not safe’ is het alsof Filip bij je thuis op de bank zit om je een liedje, dat hij net gemaakt heeft, wil laten horen. “Zo moet het ongeveer worden, maar ik moet het nog wat verder uitwerken”, heeft hij, nog voor hij begon te zingen, tegen je gezegd. Tokkel, tokkel, fluister, fluister. Niet hemelsmooi, maar wel boeiend. Zijn stem heeft hetzelfde tremolo zoals we dat kennen van Antony (Hegarty). Zijn frasering en stem doen me sterk denken aan die van Randy Newman, en dat geldt in nog heviger mate voor zijn manier van pianospelen. Op een pakkende wijze strooit Filip een spaarzame dosis pianoakkoorden uit en versterkt daarmee het intieme karakter van zijn songs. ‘Crane-Grief’ is niet bepaald als een opwindende plaat te omschrijven, maar wel als een heerlijke oase van rust in onze dynamische wereld. “Hè, alweer afgelopen?” verzucht ik als zijn CD weer ‘uitgelaserd’ is en het stil wordt in mijn kamer. En ik druk weer op PLAY.
(Benny Mulder)