Sommigen jammeren dat bluesmuziek langdraderig is en dat het niet echt opschiet. Als ik dat hoor krijg ik de kriebels moet ik u eerlijk bekennen. Diegene die dat zeggen weten volgens mij niet waar Abraham de mosterd haalt, laat staan dat men de moeite neemt om eens wat nieuws te ontdekken.

Ondanks mijn nederige kennis in het genre is een uitdaging om zelfs die mensen ervan te overtuigen dat blues niet is wat ze denken. Heb namelijk aandachtig zitten luisteren naar inmiddels alweer zevende CD van David Gogo “Different Views”. Wie naar de ex frontman van The Persuaders en de uit Canada afkomstige performer gaat luisteren zal tot de conclusie komen dat deze bluesmuziek niet stil heeft gestaan het afgelopen decennia. Het raamwerk, waarbinnen Gogo manoeuvreert, is bluesrock. Gogo presenteert het echter met extra flair. Zo injecteert hij zorgvuldig soul, funk, Jazz en poprock elementen in zijn muziek. Hierdoor de twaalf nummers op “Different Views” toegankelijker klinken dan ooit te voren. ‘Don't Bring Me Down’, het akoestische hitgevoelige ‘Gold’ en de samen met Wyckham Porteous donker geschreven krachtpatser ‘Where the Devil Won’t Go’ zijn daar een paar goede voorbeelden van.

Kort samengevat kan het haast niet anders of David Gogo is opgegroeid in één kribbe samen met On The Road Again (Canned Heat), Blue Jeans Blues (ZZ Top) en Moonlight On Vermont (Captain Beefheart). Projecteer dit in deze flitsende tijd en vertel mij dan nog eens wat er eigenlijk niet opschiet. (Jan Janssen)