Waarschuwing vooraf! U moet weten, al vanaf ‘Cabretta’ (1977) ben ik een groot liefhebber van deze wat ‘on the edge’ balancerende artiest. Praktisch elke plaat die van hem verschijnt wil, moet ik hebben. Zo ook Pistola, voorlopig alleen uitgebracht in Europa; z’n grootste schare bewonderaars bevinden zich namelijk in dit deel van de wereld. Pistola opent met het bluesy rockende ‘So So Real’ (had zo op Dylans laatste cd kunnen staan, ook wat stem en dictie betreft!) om daarna over te gaan in het energieke ‘Been There Done That’. Op een reggaeachtig ritme maakt Willy zijn eerste knikje richting New Orleans. Nog sterker én mooier doet hij dat op ‘The Band Played On’. Een waar tribuut aan deze zo door overstroming geteisterde stad: ‘New Orleans may be on her knees, but she will rise again’. In de melodie herken ik steeds flarden van Ray Charles’ ‘I Can’t Stop Loving You’, of zou dat opzet zijn? Het nummer ‘Stars That Speak’ (dat hij reeds in 1980 schreef tijdens de opnamen in Parijs voor het album ‘Le Chat Bleu’) maakt een prachtig debuut; een betoverende song die op het ritme van Willy’s voetstappen veel kracht uitstraalt. Een klein juweeltje, lieflijk gitaartje, viooltjes en een donkerbruine stem, zo wat komend uit Willy’s middenrif, die de tekst reciteert! Over de top? Nee, IK vind het prachtig! Het slotnummer ’The Mountains Of Manhattan’ opent met een fluit door Willy zelf bespeeld. Over een achtergrondje van ‘mardi gras’-achtige ritmes en met halverwege een fluitsolo van de meester worden de lyrics weer niet gezongen, maar gesproken. Vreemd sfeertje, maar goed gedaan. ‘I Remember The First Time’ is schitterend in al zijn drakerigheid, Spaanse gitaren, een “blik” violen, “la-la-la’end” koortje en een smartelijk zingende DeVille. Een waar liefdesepos! De enige cover op deze cd is het prachtnummer ‘Louise’ van Paul Siebel. Liefdevol omarmd door DeVille en respectvol uitgevoerd. Dit album kenmerkt zich door een grote diversiteit, uitgevoerd door een artiest die wars is van heersende muziekmodes en op zijn “eigen-wijze” gewoon platen blijft maken die hij wil maken. Van mij mag hij! (Benny Mulder)