Bradley Kopp kennen we als een uitstekende gitarist/producer uit Austin, Texas. Hij produceerde onder meer een vijftal CD’s van Jeff Talmadge en speelde met Texaanse grootheden als Joe Ely, Ray Wiley Hubbard, Tish Hinojosa, Jimmie Dale Gilmore en Jimmy Lafave. Lorrie was tot het midden van de jaren 90 van de vorige eeuw actief in Boulder, Colorado, waar ze haar eigen carrière opbouwde als zangeres van een aantal bands en als ‘commercial and voice actor’ voor de TV. Samen waren ze in eerste instantie (uitsluitend in muzikaal opzicht) actief in het begin van de jaren 80. Bradley verhuisde naar Austin, Lorrie bleef in Boulder om haar kinderen groot te brengen.

Ze bleven goede (muzikale) vrienden en toen Lorrie midden jaren 90 na haar scheiding naar Austin kwam, was de connectie snel weer gemaakt, de vonk sprong nu echt over, ze trouwden en waren beide zeer actief in de muziekscene in Austin. Met het schitterende Americana-werkstuk ‘A deep oasis’ zijn ze aan hun tweede studio-CD toe. Geen halve maatregelen, getuige de speelduur van bijna 58 minuten. De muziek is een heerlijke mengelmoes van rock, country-rock, folkballads en een Texaans walsje (compleet met een verrukkelijke accordion van Joel Guzman). De CD is mede geproduceerd door onze grote vriend Iain Matthews, die vier nummers samen met ons paar schreef en in vijf nummers meezingt. Alle dertien goed, een perfecte afwisseling van snelle, minder snelle en langzame nummers. Mijn grote favorieten zijn de Texaanse wals ‘A cowgirl Souvenir’, het typische Matthews nummer ‘The savage ways of man’, de ballade ‘The easy part’ en het rockende ‘Where’d all the money go’ (met wederom Guzman op accordeon).  In de begeleiding veel Austinse klasbakken, zoals Glenn Fukunaga (bas), Paul Pearcy (drums) en David Webb (piano, keyboards en Hammond B3). De songs zijn voor het grootste deel van eigen (vier keer met Iain) makelij, er zijn vier covers, waarvan ‘Rich man’s life’ van Krista Detor het enige voor mij bekende nummer is.

Kortom, ‘A deep oasis’ is een tintelfrisse verrassing van een sympathiek Austin’s paar. Er wordt geweldig gemusiceerd en dito gezongen. De liedjes zijn goed tot zeer goed. De inbreng van Iain Matthews, vriend van het duo sinds ca. 1996, is een behoorlijke meerwaarde. Een must voor iedere liefhebber van goede en pure Americana. (Fred Schmale)