Nooit eerder heb ik gehoord van de singer – songwriter Mick Hart en van de promokopie word ik ook al niks wijzer. Tijd voor een googeltje om wat achtergrondinformatie op te diepen. Samengevat: Mick Hart komt uit Australië, toert al sedert tien jaar de hele wereld rond, om zijn liedjes aan de man te brengen en heeft Frankrijk – waar hij intussen redelijk aan de weg timmert - als nieuwe Europese uitvalsbasis gekozen om op het oude continent voet aan de grond te krijgen. In Japan dwepen ze al met hem, vandaar dat deze vierde cd ‘Finding Home’ daar officieel is uitgebracht. In ons land was hij in het najaar op verschillende podia actief en met redelijk succes, zo maak ik uit een aantal reacties op. Wat voor een muzikant is hij? Antwoord: een rasechte, pure folkie in de trant van de vroege akoestische Bob Dylan, al treedt hij ook sporadisch met volledige band op in zijn thuisland. Zijn liedjes gaan over de breekbare kanten van het leven, die hij buitengewoon authentiek vertolkt. Hij meent wat hij zingt, keert zijn binnenste buiten en uit songtitels als bijvoorbeeld ‘Ballad of a Broken Man’ ‘Can’t Come Along’, ‘Don’t Walk Away’ en ‘Searching Light’ profileert hij zich allesbehalve als een vrolijke Frans. De basale productie op ‘Finding Home’ maakt het uitzitten van de veertien nummers in bijna een uur, niet tot een waar genoegen. Weliswaar schrijft hij prima liedjes, heeft hij een mooie warme stem met prettig vibrato, speelt voortreffelijk slidegitaar, maar het sleept zich tenslotte allemaal te veel voort. Ik heb waardering voor zijn moed de globe af te struinen voor erkenning. Een serieus platenlabel en (in elk geval) een backingband zijn, naar mijn gevoel, daarvoor basisvoorwaarden. (Huub Thomassen)