Zijn debuut CD ‘Love & Trust was in 1993 een aangename kennismaking met Michael Fracasso. Een sierlijke aanwinst voor de vooral in die tijd gestaag uitdijende stal van zanger – liedjesschrijvers, waartussen bijvoorbeeld ook Jimmy Lafave en David Halley verkeerden. De sinds 1990 in de Texaanse (muziek) hoofdstad Austin residerende maar in Ohio geboren troubadour, maakte met opvolger ‘When I Lived Up’ in 1995, ondanks veel perserkenning niet het minste carrièresprongetje. Na nog eens vier albums uitgebracht te hebben in bijna tien jaar tijd is er nu ‘Red Dog Blues’, dat in weerwil van de titel slechts spaarzame bluesinvloeden kent. Michael doet gewoon weer opnieuw waarin hij goed is: liedjesschrijven met mooie melodielijnen en sensibele teksten die gaan over alledaagse en bijzondere waarnemingen of ervaringen. Zo inspireerde zijn overleden hond tot de titelsong en was de komst van buitenlanders en de afwerende reflex daarop van buurtbewoners, aanleiding ‘There Goes The Neighborhood’ te pennen en gaat het ruim zeven minuten durende ‘Red White and Blue’ over de waanzin van oorlogen. Zijn krachtige hoge tenor à la Gene Pitney heeft een doordringend huilende klank waaraan – indien niet eerder gehoord – je oren misschien moeten wennen. Hij zingt en speelt gitaar op dit album met tien songs, bijgestaan door o.a. Ollabelle bassist Byron Isaacs, drummer JJ Johnson van Charlie Sexton’s band en mandolinespeler Alex Rueb. Hier en daar zijn de afwisselend elektrische - en akoestische arrangementen voorzien van licht koperwerk en mooi repeterende pianoklanken. ‘Red Dog Blues’ is een prima cd die hopelijk – zeker nu hij tot de line up behoort van de volgende editie van het Utrechtse Blue Highways festival op 19 april – een groter publiek zal bereiken.
(Huub Thomassen)