Jeffrey Foucault muziekcarrière volg ik al een tijdje. Tot nu toe lag, wat mij betreft, het hoogtepunt in 2006. Weet niet hoe het met jullie zit maar Ghost Repeater draai ik nog regelmatig. Daarna volgende nog Shoot The Moon Right Between The Eyes, een eerbetoon aan John Prine, Horse Latitudes en nam hij samen met Mark Erelli de plaat Seven Curses op. De in Wisconsin geboren en getogen singer-songwriter heeft zogezegd een neusje als het gaat om tekstdichterlijke en muzikale kwaliteiten van andere collega’s.

Foucault’s zesde album “Cold Satellite” heb ik in 2009 doelbewust aan mijn neus voorbij heb laten gaan. Dit omdat ik Prine’s tribute behoorlijk tegen vond vallen. Dood zonden naar nu blijkt. De laatste tijd draai ik diezelfde CD helemaal grijs. Weet niet of het aan het jaar getijde ligt, maar de liedjes die op “Cold Satellite” staan halen stuk voor stuk het niveau van mega seller Ghost Repeater.

Ook hier bijt Foucault zich vast in de poëzie van een ander. Dit keer vormen de boeken Lost Alphabet en Radio Crackling, Radio Gone, van schrijfster Lisa Olstein, de inspiratiebron. Foucault’s melancholieke, droefgeestige maar karaktervolle stem lijkt met de jaren intenser geworden te zijn. “Cold Satellite” bied kraakheldere ballads en uptempo tracks die aan een breed scala muziekstijlen snuffelt. Foucault produceerde deze CD samen met David Goodrich en kleurde de sound heel toegankelijk droog en arcadisch in. Alex McCullough’s pedal-steel zou ik bij de volgende gelegenheid aan de wilgen hangen. Man, wat heb ik hekel aan de klank van dat ding!

“Cold Satellite” is meer dan een uitstekend album alleen. Het straalt de knusse warmte uit van het openhaardvuur en veroorzaakt kalmerende cirkelvormige ringen in het wijnoppervlak. Wat een jaargetijde zoal niet teweeg kan brengen zeg! (Jan Janssen)