Af en toe val ik van de ene in de andere verbazing. Soms maken muzikanten het zich wel erg moeilijk om hun muziek via een eigen uitgestippeld marketingverhaal aan de man te brengen. Dit is het verhaal van de uit Los Angeles afkomstige singer-songwriter LeeRone. Op haar debuut EP, In This Life, On This Road, uit 2003 stond een afbeelding van een vrouw zoals zij zichzelf zag over een aantal jaren. Je moet er maar opkomen? De in Haifa, Israel geboren kunstenares, want zo komt ze wel over, zit vol met onvoorspelbaarheden. Dat begint al op haar website. Sukkel als ik ben, kreeg ik het maar niet voor elkaar haar biografie aan te klikken. Probeer het zelf maar eens op www.leerone.com. Ik heb er op moeten studeren, maar die verscheidenheid van een muzikale sinus-golf, waarover ze het heeft op haar website, is onmiskenbaar aanwezig op haar nieuwe album Imaginary Biographies. Deze toch plezierig vreemd klinkende eend in de beidt maakt zich er muzikaal en zangtechnisch gezien niet gemakkelijk vanaf. Haar filosofische getinte teksten gedragen zich in niet al te gemakkelijke muziekpartijen. Aan de ene kant best wel spannend om naar te luisteren. Aan de ander kant moet u zich wel realiseren dat u eerst in de juiste stemming moet verkeren voordat u deze CD tot u neemt. Ik spreek uit ervaring, innerlijke rust en niet al te veel dingen om u heen, die u af kunnen leiden, zijn bijvoorbeeld wat handreikingen die ik u alvast kan meegeven. Ik weet het, het is veel gevraagd maar als melodieën eenmaal bij u onder de huid zijn gekropen dan verspreid het LeeRone virus op een bijna verslavende wijze. Nummers als JUNK/ Peace Of Mind en Here On Earth zijn wat dat betreft nog steeds voelbaar in mijn aderen. Het heeft allemaal iets mysteries soulvols van Jennifer Terran terwijl het toch ook weer de elegantie meedraagt van ene Kate Bush. Luister maar naar Empty House en Rosie Lee. LeeRone’s melange van moderne Britpop noir die ze wegzet op haar denkbeeldige biografieën is niet echt een hindernis maar beslist wel een uitdaging. Dat alleen al zo PR genoeg moeten zijn. (Jan Janssen)