Paul O´Brien is een veertiger met een behoorlijke staat van dienst in de muziek. Hij werd geboren in een Engelse stad uit katholieke Ierse ouders en heeft sinds ongeveer zijn achttiende een twintigtal jaren traditionele Keltische muziek gespeeld in alle denkbare locaties over de hele wereld. In deze periode nam hij 6 CD’s op alsmede maar liefst 11 kinder-CD’s (waarvan er 100.000 in totaal werden verkocht!).

Op zijn 38e had hij er genoeg van, verliet het United Kingdom en de muziek scene aldaar en trok met zijn familie naar Victoria op het Canadese Vancouver Island.  Hij verdiende er de kost als (muziek)leraar. Wat hij niet had verwacht gebeurde toch, hij voelde er zich enorm op zijn plaats en zijn tot dan onderdrukte creatieve energie werd enorm gestimuleerd, zodanig dat hij plotseling volop liedjes ging schrijven. Terwijl hij nog fulltime leraar was schreef hij twee CD’s vol met originals, Sacred Lines (2006) en Plastic (2008). De CD’s en bijbehorende concerten werden zo positief ontvangen dat de leraarsjob er in fasen aan ging en Paul fulltime musicus werd. Na een tournee door Ierland en de UK werd hij gecontracteerd door het Duitse label Stockfisch. Het eerste album op dit kwaliteitslabel is recent verschenen en is voor mij een grote verrassing. De man schrijft prachtige melodieuze liedjes met een interessante inhoud. Zijn onderwerpen haalt hij uit het gewone leven rondom hem en soms wat verder weg. Twee van zijn buren in Victoria worden beschreven, een beeldhouwer (met de Nederlandse naam Maarten Schaddelee) en een vrouw van in de tachtig die na 45 jaar haar huis moest verlaten omdat het van de klippen dreigde te storten t.g.v. de erosie. Hij bezingt de leukste baan die hij ooit heeft gehad: vader zijn (opgedragen aan dochter Emelia), zijn zoon vroeg ooit om de aanschaf van een ‘American car’, zodat pappa eerder van een tournee uit de USA terug kon komen naar huis. Een bijzondere boom in West Canada, de Madrona, is ook onderwerp van een lied, evenals aartsbisschop Oscar Romero uit El Salvador, een man die hij zeer bewondert (in dit lied klinkt een lief kinderkoor in het Spaans), hij zingt het eerste liedje dat hij ooit schreef (op 17-jarige leeftijd – ‘To be honest I still don’t know what it is about’). Voor de mensen die een kind hebben verloren is een troostend lied: ‘There are words that you cannot say, there’s a debt you can never pay. You feel lost, lost without a prayer and life is the finest thread’.  En al dat moois wordt gebracht met een zeer ingetogen begeleiding van Paul’s eigen gitaar, mooie achtergrondvocalen van  Lea Morris, mandoline, accordeon, tremolo gitaar en incidenteel  piano, dobro, cello, hammond orgel. Een duidelijk aanwezige ‘fretless bass’ legt een schitterend  tapijtje neer voor deze fraaie (Duitse) begeleiding. Het geheel doet denken aan het werk van de Ier Christy Moore en de Canadees James Keelaghan. Werkelijk meer dan 53 minuten lang prachtige ingetogen muziek, voor mij een van de mooiste folkalbums van het afgelopen jaar. (Fred Schmale)