Het debuut van Amanda Mora Jones, een jonge singer-songwriter uit Austin, Texas, heeft meer dan voldoende eigens om op te vallen. Amanda stamt uit een muzikale familie, haar vader Doc en moeder Jill, beiden professioneel musicus, ontmoetten elkaar in het begin van de jaren 70, speelden samen in de Doc Jones band in die periode en besloten uiteindelijk samen door het leven te gaan.

Het resultaat daarvan is onder meer deze vrolijk en fris ogende Amanda, die het maken van muziek en het schrijven van songs met de paplepel ingegoten kreeg. Na het afronden van haar college rommelde ze een aantal jaren in de muziek rond tot ze wat vaste grond onder de voeten kreeg, besloot de in haar opborrelende liedjes op te nemen voordat ze weer verdwenen waren. We leven inmiddels in het jaar 2007, waarin alle 12 liedjes van deze CD zijn geschreven. Van vader Doc mag ze gebruik maken van zijn studio om de liedjes op te nemen. Dat gaat met een intens perfectionisme gepaard, waardoor de goede Doc zijn eigen drukke studiowerk om de langdurige sessies van zijn dochter moest plannen. Maar daar ben je vader voor, toch. Het resultaat mag er dus wezen, 12 mooie juweeltjes, gezongen met een prachtige intieme stem met harmonie vocalen van Amanda zelf, haar vader (twee nummers) en haar moeder Jill (in vier nummers). Vooral die harmonieën vallen op, heerlijk. De muziek is een leuke combinatie van pop, folk, country en swingende jazz. We horen behalve Amanda’s gitaar in een vijftal nummers additionele gitaristen, accordeon, banjo, dobro, mandoline, cello, viool, harmonica, piano en een aantal mooie baspartijen ook clarinet, trompet, xylofoon, marimba en saxofoon en een keur aan ritme-instrumenten. Behalve drums zijn dat chimes, djembe, en claps/snaps.

Er is een keur aan uitgekiende arrangementen, allen van Amanda zelf, die behalve de productie ook de techniek voor haar rekening nam en het mixen samen met John Inmon deed. Er staat geen slecht nummer op de CD, die erg fris en interessant klinkt, het is een leuke luisterplaat. Het mooiste nummer is voor mij het titelnummer, waarin cello, viool, djembe, cymbalen en een kickdrum samen met twee gitaren en een staande bas (zorgt voor walvisgeluiden) een prachtig dekentje neerleggen voor een bijzonder verhaaltje: You say I am the ocean and you are a great blue whale. I dream and wake beside you in the stories that we tell. The winter fades my skin to white and it leaves the branches bare. Oh, let me be a ribbon and weave me in your hair. Een liefdesliedje, dus. Amanda’s teksten zijn hier en daar een tikje bizar en wat ondoorgrondelijk, maar dat is eigenlijk een leuke uitdaging…Ga eens luisteren op My Space
(Fred Schmale)