Er zijn meerdere singer-songwriters die Byrd heten. Er zijn zelfs meerdere Jonathan Byrds! Deze Jon Byrd stamt oorspronkelijk uit de bossen van het zuiden van de staat Alabama, een county verder dan Hank Williams. Daar dus. In de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw was Jon actief in de (country)-rock scene, als lead gitarist van een aantal bandjes. Sinds 2001 woont en werkt Jon (wederom) in Nashville, waar hij de kost verdient als sessie-muzikant in de country-scene.

In 2007 verschijnt zijn eerste solo-CD, ‘Byrd’s auto parts’, waarin Jon zich als singer-songwriter manifesteert. Tussen 2007 en 2011 schrijft Jon nieuwe liedjes en is hij te horen op de leuke East-Nashville projecten van Eric Brace en Peter Cooper, zoals onlangs op het Tom T. Hall project. Met ‘Down at the well of wishes presenteert Byrd een negental nieuwe songs in een country-(rock) setting met lichte bluesinvloeden. We horen pedal steel, electrische en akoestische  gitaren, (bijna altijd) Wurlitzer, (soms) piano, bas, drums en tambourine. Byrd heeft een lekkere donkere stem, zijn teksten behandelen de leefomgeving (‘when it starts to rain’, ‘Alabama Asphalt’), het leven van alledag (‘Another day gone’ en ‘Down at the well of wishes’), uiteraard relaties (‘I once knew a woman’, ‘A fond farewell’). Standaard singer-songwriter stuff, dus.

‘Down at the well of wishes’ is een aardige CD van een goede singer-songwriter, maar brengt te weinig nieuws om echt op te vallen. Leuk is de kwalificatie van de CD van coproducer R.S. Field: ‘Nine song hammer’ (Fred Schmale)